به گزارش گویای خبر به نقل از روابط‌عمومی بانک پاسارگاد، این بانک در اقدامی ارزشمند و با هدف ترویج فرهنگ مطالعه و کتابخوانی، کتابخانه روستای کوزره را افتتاح کرد. این کتابخانه با مساحت 200 مترمربع و 20 مترمربع محوطه‌سازی، به‌عنوان مرکزی برای دسترسی اهالی روستا به منابع اطلاعاتی و غنی‌سازی اوقات فراغت هم‌وطنان منطقه راه‌اندازی شده که در آن فضایی به‌عنوان دارالقرآن به منظور توسعه دانش دینی و قرآنی نیز پیش‌بینی شده است. افتتاح این کتابخانه به عنوان قطب فرهنگی روستا، فرصتی ارزشمند برای دسترسی اهالی به منابع دانش و اطلاعات فراهم کرده است.

در این مراسم دکتر مجید قاسمی مدیرعامل بانک پاسارگاد صحبت‌های خود را با تقدیم احترام به مسوولان و مقامات حاضر و اهالی محترم روستای کوزره آغاز کرد و با بیان تجارب خود به اهمیت مطالعه اشاره نمود.

دکتر قاسمی با بیان این سوال که در حال حاضر «چه میزان فرزندان خود را نسبت به زبان فارسی درست آموزش داده و تربیت کرده‌ایم؟»، به اهمیت این موضوع تاکید داشت و با اشاره به وجود مفاخر بزرگ و بی‌نظیر ادبی دنیا هم‌چون حافظ، سعدی، فردوسی و غیره، آموزش صحیح ادبیات فارسی و درست‌نویسی را امری مهم برشمرد. همچنین در ادامه به مفاهیم ارزنده معنوی موجود در ادبیات فارسی اشاره کرد که باید مورد توجه قرار گیرند.

دکتر قاسمی در ادامه گفت: اگر کتابخانه به خوبی اداره شود و بتواند ارتباط مناسبی با جوانان برقرار کند می‌تواند محیطی برای یادگیری و رفع بسیاری از مشکلات دانش‌آموزان باشد و موجب پیشرفت و فرهنگ‌سازی گردد.

مدیرعامل بانک پاسارگاد در ادامه به اهمیت انتخاب کتاب و محتوای آن پرداخت و تاکید داشت که هر کتابی هم نباید در اختیار فرزندان ما قرار گیرد و در این مورد افزود: کتاب و مطالعه می‌تواند انسان را به سمت معنویت هدایت کند و یا از معنویت دورکند. یادمان باشد در ادبیات، دین و تاریخ خودمان، دنیایی از معرفت وجود دارد که باید بیشتر مورد توجه قرار گیرد. فرزندان ما باید طوری تربیت شوند که به سرنوشت کشورشان متعهد باشند و خود را مسوول احساس کنند. مسوولین محترم کتابخانه‌ها می‌توانند با ترویج اشعار مهم فرهنگی که سرشار از درس و معرفت هستند، مسایل مهمی را به فرزندان و نسل جوان منتقل و آن‌ها را آموزش دهند.

وی با بیان این که قرآن درس زندگی است و یادگیری آن ما را تبدیل به بزرگ‌ترین ملت دنیا خواهد کرد، محیط کتابخانه را محل مناسبی برای آموزش و حفظ قرآن دانست و گفت: فرزندانی که در محیط این کتابخانه آموزش ببینند و حافظ جز‌ءهای قرآن شوند مورد تشویق قرار خواهند گرفت و در صورتی که حافظ کل قرآن شوند ادامه تحصیل ایشان تا مقطع دکتری مورد حمایت بانک خواهد بود. همچنین به ازای هر 10 فرزندی که حافظ یک جزء قرآن شوند، کتابخانه جدیدی در منطقه احداث خواهیم کرد.

دکتر قاسمی در پایان با اشاره به رضوی بودن بانک پاسارگاد با قرائت صلوات خاصه امام رضا (ع) به صحبت‌های خود پایان داد.

گفتنی است آیین افتتاح این کتابخانه در روز پنج‌شنبه 19مهرماه1403 با مدیرعامل بانک پاسارگاد، دکتر حاجی بابایی نماینده مردم شهرستان همدان در مجلس شورای اسلامی، دکتر سید باقر میرعبداللهی معاون برنامه‌ریزی، پژوهش و فناوری اطلاعات نهاد کتابخانه‌های عمومی کشور، سید جواد معینی سرپرست نهاد کتابخانه‌های عمومی استان همدان، جمعی از مدیران بانک پاسارگاد و اهالی محترم روستای کوزره برگزار گردید. این تنها پروژه افتتاح شده در این روز نبود و بانک پاسارگاد علاوه بر این کتابخانه، 2 کتابخانه دیگر در روستاهای توانه و ده‌پیاز استان همدان افتتاح کرد و کلنگ آغاز عملیات احداث مجتمع آموزشی دارالفنون را در شهرستان نهاوند بر زمین زد.

بدین ترتیب این بانک در مجموع 22 کتابخانه در مناطق مختلف کشور ساخته و به مردم عزیز کشورمان تقدیم کرده است.

نوشته ساخت کتابخانه روستای کوزره توسط بانک پاسارگاد؛ گامی مهم در توسعه فرهنگی استان همدان اولین بار در گویای خبر. پدیدار شد.

گویای خبر – در ادامه مطلب درست‌نویسی، بخش دیگری از مطالب برای مخاطبان محترم آورده شده است.

جمله «ان ­شاء ­الله» از سـه کلمه سـاخته شـده اسـت: اِن(اگر)، شـاء (بخواهد)، الله(خدا)، یعنی: «اگر خدا بخواهد». اما جمله «انشاء ­الله» از دو کلمه سـاخته شـده اسـت: اِنشـاء (آفریدن)، الله (خدا) به معنی: «خداوند بیافریند».

برای حروف «ت» و «ط» بهتر است برای جلوگیری از چندگانه ­نویسی واژه‌‌های عربی در زبان فارسی، از «ت» استفاده شود.

* اما برخی نام‌های خاص که از رهگذر زبان عربی وارد زبان فارسی شده است، به همان صورت «ط» نوشته می‌شوند، مانند: سقراط، بقراط، افلاطون، طبیب

اگر کلمه‌­ای مربوط به زبان‌های بیگانه باشد، به صورت «ت» نوشته می‌­شود.

به کار بردن پیشوند فارسی بُل(به معنی بسیار و فراوان) برای واژه­‌های عربی، نادرست است. برای نشان دادن همین معنا برای واژه‌های عربی باید از پیشوند عربی ابو (که کوتاه شده آن «بو» است) بهره گرفت.

نوشتن واژه‌های عربی به صورتی که در زبان عربی اصلاً وجود و معنی ندارد، نادرست است.

نوشته لذت نوشتن (قسمت چهاردهم) اولین بار در گویای خبر. پدیدار شد.

به گزارش گویای خبر به نقل از خبرگزاری کتاب ایران، شهر کتاب در اعلام این خبر نوشته است: «در نهایت تاسف مطلع شدیم پروفسور پیتر دوبروین، استاد بازنشسته‌ ادبیات فارسی دانشگاه لیدن، در سن ۹۲ سالگی درگذشت. مرکز فرهنگی شهر کتاب این فقدان جبران‌ناپذیر را به اهالی فرهنگ و دلبستگان زبان فارسی تسلیت می‌گوید.»

در معرفی پیتر دوبروین به قلم علی‌اصغر سیدغراب آمده است: یوهانس توماس پیتر دوبروین در ۱۲ جولای ۱۹۳۱ در شهر تاریخی لایدن، هلند به دنیا آمد. او پس از پایان دوره دبیرستان به تحصیل در رشته‌های عربی و اسلام شناسی نزد استادانی چون ی.ج. کرامر، یوسف شافت و س.ا. بونه باکر پرداخت.

دوبروین پس از پایان این رشته‌ها به فراگرفتن زبان و فرهنگ فارسی و ترکی نزد استاد کارلیان مشغول شد و این رشته‌ها را نیز با موفقیت به پایان رسانید. او پس از پایان تحصیلات، در پروژه‌های گوناگونی شرکت کرده، همکاری‌های خود را در حوزه‌های مختلف شرق‌شناسی ارایه کرده است.

او همکاری وسیعی نیز در پروژه تاریخ ادبیات ایران از یان ریپکا و در پدیدآوردن برگردان انگلیسی کتاب نقش جدی داشت که در سال ۱۹۶۸ و در شهر دوردِرِخت به چاپ رسید.

دوبروین در فاصله سال‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۳ به عنوان راهنمای ممتاز در بخش خاورمیانه موزه دولتی قوم‌شناسی در رتردام به کار مشغول شد. او از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۹۵، نخست به عنوان استادیار و سپس به عنوان استاد ممتاز کرسی‌دار در بخش ایران‌شناسی دانشگاه لایدن به کار پرداخته و خدمات فراوان و ارزنده‌ای به زبان و فرهنگ ایران ارائه داد. استاد دوبروین در این سال‌ها در کنار دروس فرهنگ و تاریخ و هنر و ادبیات پارسی، زبان‌های دیگری چون کردی و پهلوی را – که مورد توجه خاص او بودند- تدریس کرده، دانشجویان را به فراگیری این زبان‌های ایرانی تشویق می‌کرد.

دوبروین کتاب‌ها و رساله‌های گوناگونی در دانشنامه‌های اسلام، ایرانیکا و غیره در زمینه‌های فرهنگ گسترده ایران زمین، از ادبیات گرفته تا فرهنگ و تاریخ هنر و ادیان و زبان به چاپ رسانده است. پژوهش گرانسنگ او در مورد حکیم سنائی که به فارسی نیز برگردانده شده، مورد استقبال فرهنگ دوستان در ایران و خارج از ایران قرار گرفته است. این کتاب به نقش و مقام حکیم سنائی غزنوی در پهنه ادبیات فارسی می‌پردازد و تأثیر متقابل مذهب و ادبیات را در زندگی این شاعر تاثیرگذار فارسی زبان بررسی و تحلیل می‌کند. حکیم اقلیم عشق عنوان فارسی این کتاب است که مرجع معتبری برای سنائی‌شناسان و دوستداران ادبیات کهن فارسی است و نیز مشوق با ارزشی برای ایران‌شناسان جوان به پژوهش در مورد این شاعر مهم به شمار می‌آید.

یکی دیگر از کتاب‌های دوبروین که به فارسی نیز برگردانده شده است، به شعر عرفانی فارسی و چهار موضوع “لطایف عرفانی”، “موعظه و زهدیات”، “شعر عاشقانه” و “قصه‌ها و روایات منظوم”، از اوایل قرن چهارم تا اواخر قرن نهم می‌پردازد. هر یک از این چهار مقوله که به ترتیب در قالب‌های ادبی رباعی، قصیده، غزل و مثنوی سروده شده‌اند، در فصلی جداگانه مورد بررسی قرار گرفته‌اند.

علاوه بر این پژوهش‌ها، پروفسوردوبروین در چند سال گذشته ترجمه‌های گوناگونی از ادبیات فارسی به زبان هلندی انجام داده که بدون استثناء مورد ستایش منقدین هلندی قرار گرفته و نقدهای مثبتی بر این ترجمه‌ها در نشریه‌های معتبر و مجلات ادبی هلند به چاپ رسیده است. یکی از این ترجمه‌ها، گلستان سعدی است که در سال ۱۹۹۷ متن کامل آن را همراه با شرح اسامی، مکان‌ها، اسطوره‌ها و واژه‌های تاریخی به اضافه مقدمه‌ای پرمحتوا به چاپ رسانید. .

برگردان دیگر دوبروین، آیینه‌ای است از بیش از هزار سال شعر فارسی در ۲۵۰ صفحه. این کتاب، جز مقدمه‌ای بلند در شرح قالب‌ها و سبک‌ها و دوره‌های شعر فارسی، به ۹ فصل تقسیم شده و در هر فصل به یکی از دوره‌ها یا سبک(genre)های شعر فارسی پرداخته و به این شکل مجموعه‌ای بس متنوع و دوست داشتنی به هلندی‌زبانان ارائه کرده است.

فصل اول مجموعه‌ای است از آثار به جای مانده از شاعران قرون چهارم و پنجم مانند حنظله بادغیسی، بوسلیک، فیروز مشرقی، شهید بلخی، رودکی، کسائی مروزی و جمعی دیگر از شاعران این دوره. در فصل دوم، تنها به سه نفر از شاعران حماسه سرای ایران؛ دقیقی، فردوسی و اسدی طوسی پرداخته شده است. در فصل سوم، توجه مترجم به ادبیات درباری معطوف شده و شاعران قصیده‌سرا که پادشاهان و درباریان را مدح و تمجید می‌کردند، هرکدام در بخش جداگانه‌ای مورد بحث قرار گرفته‌اند. استاد دوبروین در این فصل نشان می‌دهد که قصیده تنها برای مدح و ستایش درباریان به کار نمی‌رفته و شاعرانی چون عبید زاکانی در موش و گربه از قالب قصیده استفاده کرده‌اند تا از جامعه و روزگار خود انتقاد کنند. استاد دوبروین در فصل چهارم به غزل‌سرایان چیره دست می‌پردازد و تطور و تکامل غزل را در طول ۹۰۰ سال به نمایش گذاشته و چگونگی کارایی استعاره و تشبیه و رشد آن در طول این فاصله زمانی و در اشعار عاشقانه (عرفانی) فارسی را نشان می‌دهد. در این فصل نمونه‌هایی از غزل‌های حکیم سنائی، انوری، عطار، حافظ، جامی و صائب تبریزی و نیز شهریار و فروغ فرخزاد آورده است. مترجم در فصل پنجم به منظومه‌های عاشقانه فارسی پرداخته است. در این فصل برگردان بخش‌های مختلفی از ویس و رامین فخرالدین اسعد گرگانی، پنج گنج نظامی گنجوی و مقلدان وی چون امیرخسرو دهلوی و جامی پرداخته است. استاد دوبروین تنها اشاره کوتاهی به شاعران منظومه سرای پیش از گرگانی کرده است. فصل ششم به چهارپاره و رباعی اختصاص یافته و مجموعه‌ای از چهارپاره و رباعی سرایندگان مهم فارسی چون باباطاهر عریان، ابوسعید ابوالخیر، عمر خیام، عطار نیشابوری، بابا افضل کاشانی، مجدالدین بغدادی و سحابی استرآبادی ارائه کرده است. در فصل هفتم به زاهدان و خراباتیان و مفاهیم و انگاره‌های قلندری و ملامتی می‌پردازد. او در این قسمت نشان می‌دهد که اصطلاحاتی مانند رند، قلندر، پیر مغان، جام جم و غیره چگونه در غزل‌های سنائی غزنوی مورد استفاده قرار گرفته و بعدها توسط شاعرانی چون عطار و سعدی و حافظ به تکامل رسیده است.

پروفسور دوبروین اشاره می‌کند که مضمون‌های زاهدانه و عرفانی، حتی در قصیده‌هایی که برای ستایش ممدوحان درباری سروده شده، تنها ستایش نبوده‌اند، بلکه شاعران خواسته‌اند تا راه و روش زندگی عرفانی و عاری از تکلف درباری و شاهانه را غیر مستقیم به خواننده گوشزد کنند. او در فصل هشتم، به اشعار تعلیمی یا اندرز و موعظه‌ای پرداخته و بخش‌هایی از شعرهای سنائی (سیرالعباد و حدیقه‌الحقیقه)؛ عطار (منطق‌الطیر)؛ مولوی (مثنوی معنوی)؛ سعدی (بوستان)؛ جامی (یوسف و زلیخا) را ترجمه کرده است. فصل نهم به مرثیه سرایان شیعه مانند کسائی مروزی، ناصر خسرو و محتشم کاشانی می‌پردازد.

نوشته پیتر دوبروین ایران‌شناس برجسته هلندی درگذشت اولین بار در گویای خبر. پدیدار شد.

استفاده از واژه‌­های بیگانه در نگارش درست نیست؛ مگر آن­ که در زبان مقصد، معادلی نداشته باشند و در اثر فراوانی استفاده، جزیی از واژگان آن زبان شده باشند. واژه‌­هایی از زبان انگلیسی و گاهی عربی به فارسی وارد شده‌­اند که معادل‌­‌های بسیار زیبایی در زبان فارسی دارند.

شمار واژه­‌های ترکی وارد شده در فارسی، اندک است؛ اما همین اندک هم بهتر است به کار نرود.

نوشته لذت نوشتن (قسمت سوم) اولین بار در گویای خبر. پدیدار شد.

وقتی که از زبان‌های ایرانی سخن گفته می‌شود مقصود تنها زبان فارسی نیست؛ در تعریف زبان‌های ایرانی مفهومی گسترده‌تر در نظر است. زبان‌های ایرانی مجموعه زبان‌هایی است که در زیرشاخه گروه گسترده زبان‌های هندواروپایی و دسته زبان‌های هندوآریایی یا هندوایرانی قرار دارد.

در یک تقسیم‌بندی پذیرفته‌شده، زبان‌های ایرانی را از نظر زمانی به سه دوره (باستان، میانه و جدید) تقسیم کرده‌اند. تحولات زبان در این سه دوره ناظر بر تحولات ساختاری زبان است، ولی این تحولات به‌تدریج و در دوره‌های زمانی شکل گرفته‌اند.

زبان‌های ایرانی دوره باستان به زبان‌هایی گفته می‌شود که از آغاز هزاره دوم قبل از میلاد (آن زمان که بین زبان‌های ایرانی و هندی جدایی افتاد) تا پایان دوره پادشاهی هخامنشیان (درحدود ۳۳۰ پیش از میلاد) رایج بوده است. این زبان‌ها شامل زبان‌های پارسی باستان، اوستایی، مادی، سکایی و زبان‌های پراکنده‌ای است که البته آثار زیادی از آنها به‌جا نمانده است.

زبان‌های دوره‌ میانه از اواخر دوره هخامنشی تا دوره سلوکیان و اشکانیان و تا پایان روزگار ساسانیان و ورود اسلام در سده هفتم میلادی رواج داشته‌اند و از مهم‌ترین آنها اوستایی، پهلوی، سُغدی، سکایی، بلخی و خوارزمی را می‌توان نام برد که برخی از آنها تا چند سده پس از ظهور اسلام نیز زنده بوده‌اند، مانند زبان خوارزمی در خراسان در بخش شمال شرق ایران.

زبان‌های دوره جدید که به دو شاخه شرقی و غربی تقسیم می‌شوند نیز متنوع و البته دارای خویشاوندی نزدیک با هم‌اند.

زبان پارسیِ امروزی یا پارسی پس از ظهور اسلام به زبانی گفته می‌شود که از سده‌های آغازین ورود اسلام به سرزمین ایران با الفبای کنونی شناخته می‌شود و آثار مکتوب به‌جامانده از آن به حدود هزار و دویست سال می‌رسد، مانند مقدمه منثور شاهنامه ابومنصوری.

بعضی از زبان‌های ایرانی هم هستند که چون به کتابت فراگیر نرسیده‌اند نتوانسته‌اند خود را حفظ کنند و از بین رفته‌اند.

پس هنگامی که گفته می‌شود «زبان‌های ایرانی»، مقصود فقط زبان فارسی نیست. اما یک نکته مهم درباره‌ زبان فارسی وجود دارد: این زبان از دوره باستان تا به امروز ضمن حفظ رابطه خویشاوندی با دیگر زبان‌های ایرانی همواره نقش میانجی و فراگویشی داشته است و در زمان‌های طولانی به‌خاطر همین میانجی و فراگویشی بودن و نیز ظرفیت‌های درونی ازجمله زیبایی آواشناختی، سادگی صرف و نحو، ترکیب‌‌پذیری و نیز پذیرش عمومی، زبان رسمی و اداری بوده و گویشوران سایر زبان‌های ایرانی با تولید محتوای مرغوب و مقبول برای جامعه گسترده ایرانی توانسته‌اند هم خود را در سطح ملی مطرح کنند و هم این زبان را به عنوان زبان ملی و مؤلفه هویت ملی ایرانیان حفظ نمایند.

نوشته زبان‌های ایرانی و زبان فارسی اولین بار در گویای خبر. پدیدار شد.

به گزارش گویای خبر، کارکرد اصلی فرهنگ، حفظ و تداوم ارزش­ های بنیادی در جامعه است. هیچ جامعه­ ای وجود ندارد که فرهنگ نداشته باشد. هر جامعه ­ای، فرهنگ خاص خود را دارد. مهم­ترین عامل بقای تداوم فرهنگ ملی هر کشوری، هویت آن کشور است و در درون هویت، عامل اصلی تداوم هویت یک ملت، زبان است. زبان، کانون اصلی هویت است. رمز حیاتی تداوم هویت ایرانی، زبان فارسی است. برای همه انسان­ ها، زبان، یک ارزش بنیادی است.

فردوسی تنها شخصیتی است که بیش از هزار سال توانست شاهنامه را درون ملت ایران تداوم بخشیده و جاری باشد. امروز که ما با زبان فارسی صحبت می ­کنیم، مدیون فردوسی هستیم.

امروزه مبنای عمل حوزه زبان فارسی، شاهنامه فردوسی است. شاهنامه، میزانی برای سنجش زبان فارسی است. رمز ماندگاری سرزمین و فرهنگ ایران، مدیون این دانشمند بزرگ است و همه ایرانیان به آن افتخار می­ کنند. اشعار آموزنده فردوسی، پیام روشنی برای همه بشریت دارد.

از آنجایی که همه زبان­ ها در دنیا دستخوش تغییر شده ­اند، اما زبان فارسی کمترین تغییرات را داشته است و علت آن، میزانی بود که فردوسی در شاهنامه به ما داده است.

ماندگاری زبان فارسی، نتیجه تلاش خستگی ­ناپذیر کسانی است که به عشق این مرز و بوم، حاصل فعالیت خود را در قالب آثاری فاخر بر ما عرضه می­ کنند. در این عرصه، فردوسی، پیشتاز است که با خلق اثر شاهنامه، گامی مؤثر و بلند در جهت حفظ زبان فارسی و هویت ایرانی برداشت؛ آن هم در روزگاری که موجودیت زبان و فرهنگ ایرانی مورد هجوم قرار گرفته بود.

فردوسی با درک عمیق از نیاز و سرگذشت قوم ایرانی توانست شاهنامه را با استادی تمام به نظم درآورد و هویت ایرانی را حفظ کند که در این بین، گردآوری داستان­ های این اثر ماندگار، بیش از سی سال طول کشید و سرانجام شاهنامه به سند هویت ایران و ایرانی در زبان فارسی تبدیل شد.

حکیم ابوالقاسم فردوسی، با تلاش فراوان در این حماسه­ سرایی جاویدان، سعی بر حفظ و عرضه همه ارزش­ های اخلاقی، آداب و رسوم و فرهنگ گرانبهای این سرزمین کهن داشته است. تلاش فردوسی، زمینه استحکام و قوام شعر فارسی را فراهم کرده است.

هزاران شاعر، نویسنده و ادیب پرآوازه مانند سعدی، حافظ و مولوی، از سرچشمه زبانی که فردوسی بنای آن را استوار کرد، توانستند بهره­ مند شوند.

شاهنامه فردوسی، علاوه بر این­که تاریخ پر شکوه ایران، تا آمدن اسلام را نیز در خود جای داده، آرزوها، دغدغه­ ها و گوشه­ هایی از زندگی ایرانی­ ها را نیز در خود بازتاب داده است؛ تا آنجا که با خواندن آن می­ توان ابعاد جامعه ایرانی، روابط انسانها، منشا زندگی توأم با مسالمت و مدارا، هم­زیستی همگانی و حوادث هر دوره را مشاهده کرد.

استحکام این کتاب به گونه ­ای است که با گذشت صدها سال می ­توان از آن لذت برد. راز ماندگاری آن چیزی جز استواری و رسایی سخن نیست. شاهنامه، اثری است که ریشه در آموزه ­های قرآنی و دینی دارد؛ اثری که مورد اقتباس شاعران و شاهنامه ­پژوهان قرار گرفته است.

میراث گرانبهایی مانند شاهنامه فردوسی، شناسنامه هویت ملی ایرانیان است و باید آن را پاس داشت. آثاری مانند شاهنامه باید با حفظ اصالت و مرجعیت، به جوانان معرفی شوند. معرفی این مفاخر و پاسداشت و گرامیداشت مفاخر و مشاهیر ملی، وظیفه و رسالت ماست. معرفی این مفاخر در راستای تقویت غرور و خودباوری ملی، یک ضرورت است؛ چرا که اگر به ریشه­ ها نپردازیم، شاخ و برگ­ ها از بین می ­روند.

شاهنامه فردوسی، علاوه بر ویژگی­ های اسطوره­ای و  تاریخی، از نظر ادبی و اخلاقی نیز برای ما اهمیتی دوچندان دارد. هر کدام از ادیبان این مملکت در بالندگی فرهنگ ایرانی سهمی داشته­ اند، با این حال جایگاه فردوسی بسیار متفاوت از دیگران بوده و شاعر ویژه ­ای است. او آغازگر ایجاد اولین اثر حماسی است که از این حیث کامل کننده گذشتگان به شمار می رود؛ چرا که توانسته شاهنامه را در اوج زیبایی بسراید.

به یقین خدمتی که فردوسی از طریق سرودن حماسه­ نامه شعر فارسی در زمان خودش به حفظ هویت زبان ما ایرانی­ ها نموده، در جهان بی­ بدیل است.

شاهنامه، گنجینه ­ای جوشان از واژگان و زبان پارسی است که پشتوانه شاعران و نویسندگان بزرگی همچون نظامی، سعدی و حافظ بوده است.

شاهنامه فردوسی، اثر افتخارآفرینی برای ملت ایران است که در آن ایمان اسلامی، حکمت الهی، فضایل اخلاقی و ارزشهای انسانی با بیم و امید، مهر و کین، غم و شادی فرهنگ ایرانی و اسلامی در هم آمیخته و در یک بیان شورانگیز حماسی، تعریف و تقویت یافته است.

فردوسی، تاریخ و اسطوره را به هم گره زده و حماسه­ ای آفریده است که در آن افسانه و واقعیت با هم آمیخته شده است.

با اضافه شدن «روز پاسداشت زبان فارسی» به تقویم رسمی کشور و اتصال این موضوع مهم به بزرگداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی، جایگاه رفیع فردوسی و شاهنامه در زبان فارسی، نمایان­ تر می­ شود. تمام تلاش ما باید در جهت بزرگ داشتن نام مفاخری همچون فردوسی باشد.

رهبر مقام معظم رهبری در دیدار با جمعی از شاعران (90/05/25) فرموده ­اند:

«شما اگر بخواهید به لوازم اسوه بودن و الگو بودن عمل کنید، بایستی معرفت دینی و معرفت اسلامی خودتان را عمق ببخشید؛ این در گذشته شعر ما وجود داشته. شما نگاه کنید، شاعران برجسته ما اغلب – حالا نمی­ گویم همه- این جورند؛ از فردوسی بگیرید تا مولوی و سعدی و حافظ و جامی. فردوسی، حکیم ابوالقاسم فردوسی است. به یک آدم داستان­ سرا، اگر صرفاً داستان­ سرا و حماسه­ سرا باشد، حکیم نمی­ گویند. این «حکیم» را هم ما نگفتیم؛ صاحبان فکر و اندیشه در طول زمان او را حکیم نامیدند. شاهنامه فردوسی پر از حکمت است. او انسانی بوده برخوردار از معارف ناب دینی. همه آن ها حکیم بودند؛ سر تا پای دواوین­شان پر از حکمت است.»

رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار با اعضای انجمن اهل قلم(81/11/08) نیز فرموده ­اند:

«اگر کسی به شاهنامه نگاه کند، خواهد دید که یک جریان گاهی باریک و پنهان و گاهی وسیع، از روح توحید، توکل، اعتماد به خدا و اعتماد به حق و مجاهدت در راه حق در سرتاسر شاهنامه جاری است. این را می­ شود استخراج کرد، دید و فهمید. مخصوصاً بعضی از شخصیت­ های شاهنامه خیلی برجسته هستند که این ها را باید شناخت و استخراج کرد. من یک وقت گفتم که اسفندیار مثل این بچه حزب­ اللهی­ های امروز خود ماست! در فرهنگ شاهنامه، یک حزب­اللهی غیور دین­ خواه مبارز وجود دارد. این کارها را شما بکنید تا دیگران نکنند. شما که نکردید، دیگران می­ کنند.»

نوشته پاسداشت زبان فارسی اولین بار در گویای خبر. پدیدار شد.