به گزارش گویای خبر به نقل از میراث‌ آریا، علی دارابی با بیان این مطلب افزود: مقرر شده است طرحی در استان خراسان رضوی درباره احیای توس تهیه و با توجه به شورای ملی در سطح کشور اجرا شود. همچنین شورایی در سطح استان تشکیل و این طرح در شورای استان به تصویب برسد.

قائم‌مقام وزیر و معاون میراث‌ فرهنگی وزارت میراث‌ فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی ادامه داد: بر اساس این طرح ترکیب و شرح وظایف اعضای شورا بازنگری خواهد شد و موضوع احیای توس در دستور کار قرار خواهد گرفت.

او با اشاره به تشکیل کارگروه فکری حکیم توس و جلسه با اعضای این کارگروه گفت: درباره ساز و کارهای ترویج زبان و ادب فارسی و مفاخر ایران که فردوسی در صدر آن‌ها جای دارد و هم‌چنین چگونگی استفاده از مفاهیم بلندی که در شاهنامه وجود دارد، بحث و گفت‌و‌گوهای فراوانی انجام دادیم.

دارابی تصریح کرد: بحث‌هایی از جمله توسعه فعالیت‌ها و نهضت تولید محتوا و برگزاری رویدادهای مناسبت محور در طول سال و تبدیل آرامگاه فردوسی به محلی برای رخدادهای بزرگ انجام شد.

قائم‌مقام وزیر و معاون میراث‌ فرهنگی وزارت میراث‌ فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی با قدردانی از حمایت‌های نماینده ولی فقیه در استان از برنامه‌های فرهنگی و هنری در توس اظهار کرد: از آیت‌الله علم الهدی امام جمعه مشهد و نماینده ولی فقیه در استان خراسان رضوی برای حمایت از برنامه‌ها و فعالیت‌های همکاران ما در مجموعه میراث‌ فرهنگی، گردشگری و صنایع‌ دستی استان خراسان رضوی در مجموعه توس تشکر می‌کنم.

او با اشاره به برنامه‌های فرهنگی اجرا شده در توس گفت: رخدادهای مهمی طی یک‌سال گذشته برگزار شده و برنامه‌های خوبی هم برای آینده داریم، در آینده گام بزرگی را برای ثبت جهانی شهر تاریخی توس و آرامگاه فردوسی بر می‌داریم که البته مقدمات آن انجام شده و باید با همکاری سایر دستگاه‌ها اقدامات میدانی را انجام دهیم و در خور شان فردوسی، ایران فرهنگی و متمدن کار را انجام دهیم.

نوشته احیای توس در دستور کار قرار می‌گیرد اولین بار در گویای خبر. پدیدار شد.

گویای خبر – کتاب‌های تاریخ و اساطیر چون ثعالبی، طبری و شاهنامه، دوره پادشاهی جمشید را از پانصد و بیست تا هفتصد وبیست‌سال گفته‌اند. فردوسی نیز جمشید را که در فرهنگ و ادبیات ما به جم مشهور است، شاهی دارنده پایگاه شاهی و جایگاه موبَدی دانسته است:
منم گفت با فرّه‌ِ ایزدی
همم شهریاریّ و هم موبَدی
(ب. ۸)
ساخت نیازمندی‌های جنگ، پدید آوردن پوشاک از کتان و ابریشم، شکل دادن گروه‌های مردم، ساختمان‌های باشکوه، بیرون آوردن سنگ‌های گرانبها از دل زمین، پدید آوردن بوی‌های خوش، دانش پزشکی، کشتی‌سازی و… از دستاوردهای دوره اوست و بر این پایه، جهان سرتاسر به زیر فرمان او درآمده بود:
جهان سربه‌سر گشته او را رهی
نشسته جهاندار با فرّهی
(ب. ۶۱)
برپایی آیین و جشن نوروز نیز یادگار ارزنده‌ دوره جمشید است:
بزرگان به شادی بیاراستند
می و جام و رامِشگران خواستند
چنین جشنِ فرّخ از آن روزگار
به ما ماند از آن خسروان یادگار
(ب. ۵۵ و ۵۷)

کار جمشید با همه شکوه و بسامانی که برای کشور آورده بود با خودکامگی او به دگرگونی گرایید:
یکایک به تخت مِهی بنگرید
به گیتی جز از خویشتن را ندید
ز گیتی سرِ شاه یزدان‌شناس
ز یزدان بپیچید و شد ناسپاس
چنین گفت با سالخورده‌مِهان
که جز خویشتن را ندانم جهان
بزرگی و دیهیم و شاهی مراست
که گوید که جز من کسی پادشاست؟!
(ب. ۶۲، ۶۳، ۶۵ و ۶۹).
گفتن این سخن خویش‌کامانه همان و دگرگون شدن آنچه سامان یافته بود همان؛ مردم به‌سبب خودپرستی و خویش‌کامی جمشید دل از این شاه دیرپا و دادگستر بریدند و تیرگی سایه گسترد و در جای جای کشور خودپرستی و خودکامگیِ او را در گوش هم زمزمه می‌کردند؛ گفت‌و‌گوهای پنهانی در چهارسوی کشور پیچید و شورش‌های آشکار برپا شد و امیدها از آن شاه یزدان‌شناس به نا امیدی گرایید و استواری کشور نپایید:
چُن این گفته شد فرّ یزدان ازوی
بگشت و جهان شد پر از گفت‌و‌گوی
هنر چون بپیوست با کَردگار
شکست اندرآورد و برگشت کار
(ب. ۷۱ و ۷۲)
فردوسی در اینجا افزون بر شیوه گیرای زبان بر ارزش داستان افزوده است و خردورزانه آنگونه که سزاست سر فراگوش تاریخ می‌آورد و پندی سخته از آموخته‌های خود را بازگو می‌کند:
چه گفت آن سخن‌گوی با ترس و هوش
که: «خسرو شدی، بندگی را بکوش»!
(ب. ۷۳)
و با بیتی دیگر فروپاشی و فرجامِ بد جمشید را پاداَفره خودکامگی او می‌داند و می‌گوید که جمشید با خودکامگی، نخست از درون فروریخت و سپس باور او به هراس و شکست انجامید:
به یزدان هرآنکس که شد ناسپاس
به دلش اندرآید ز هر سو هراس
(ب. ۷۴)
و در اندیشه‌ خردگرا و خداباور حکیم چنین می‌یابیم: از ناسپاسان مباشید که ناسپاسی به داده‌های دادار، آنچه را فرادست آورده‌اید از شما خواهد ستاند.

نوشته فردوسی‌ شناخت (4) اولین بار در گویای خبر. پدیدار شد.

به گزارش گویای خبر، کارکرد اصلی فرهنگ، حفظ و تداوم ارزش­ های بنیادی در جامعه است. هیچ جامعه­ ای وجود ندارد که فرهنگ نداشته باشد. هر جامعه ­ای، فرهنگ خاص خود را دارد. مهم­ترین عامل بقای تداوم فرهنگ ملی هر کشوری، هویت آن کشور است و در درون هویت، عامل اصلی تداوم هویت یک ملت، زبان است. زبان، کانون اصلی هویت است. رمز حیاتی تداوم هویت ایرانی، زبان فارسی است. برای همه انسان­ ها، زبان، یک ارزش بنیادی است.

فردوسی تنها شخصیتی است که بیش از هزار سال توانست شاهنامه را درون ملت ایران تداوم بخشیده و جاری باشد. امروز که ما با زبان فارسی صحبت می ­کنیم، مدیون فردوسی هستیم.

امروزه مبنای عمل حوزه زبان فارسی، شاهنامه فردوسی است. شاهنامه، میزانی برای سنجش زبان فارسی است. رمز ماندگاری سرزمین و فرهنگ ایران، مدیون این دانشمند بزرگ است و همه ایرانیان به آن افتخار می­ کنند. اشعار آموزنده فردوسی، پیام روشنی برای همه بشریت دارد.

از آنجایی که همه زبان­ ها در دنیا دستخوش تغییر شده ­اند، اما زبان فارسی کمترین تغییرات را داشته است و علت آن، میزانی بود که فردوسی در شاهنامه به ما داده است.

ماندگاری زبان فارسی، نتیجه تلاش خستگی ­ناپذیر کسانی است که به عشق این مرز و بوم، حاصل فعالیت خود را در قالب آثاری فاخر بر ما عرضه می­ کنند. در این عرصه، فردوسی، پیشتاز است که با خلق اثر شاهنامه، گامی مؤثر و بلند در جهت حفظ زبان فارسی و هویت ایرانی برداشت؛ آن هم در روزگاری که موجودیت زبان و فرهنگ ایرانی مورد هجوم قرار گرفته بود.

فردوسی با درک عمیق از نیاز و سرگذشت قوم ایرانی توانست شاهنامه را با استادی تمام به نظم درآورد و هویت ایرانی را حفظ کند که در این بین، گردآوری داستان­ های این اثر ماندگار، بیش از سی سال طول کشید و سرانجام شاهنامه به سند هویت ایران و ایرانی در زبان فارسی تبدیل شد.

حکیم ابوالقاسم فردوسی، با تلاش فراوان در این حماسه­ سرایی جاویدان، سعی بر حفظ و عرضه همه ارزش­ های اخلاقی، آداب و رسوم و فرهنگ گرانبهای این سرزمین کهن داشته است. تلاش فردوسی، زمینه استحکام و قوام شعر فارسی را فراهم کرده است.

هزاران شاعر، نویسنده و ادیب پرآوازه مانند سعدی، حافظ و مولوی، از سرچشمه زبانی که فردوسی بنای آن را استوار کرد، توانستند بهره­ مند شوند.

شاهنامه فردوسی، علاوه بر این­که تاریخ پر شکوه ایران، تا آمدن اسلام را نیز در خود جای داده، آرزوها، دغدغه­ ها و گوشه­ هایی از زندگی ایرانی­ ها را نیز در خود بازتاب داده است؛ تا آنجا که با خواندن آن می­ توان ابعاد جامعه ایرانی، روابط انسانها، منشا زندگی توأم با مسالمت و مدارا، هم­زیستی همگانی و حوادث هر دوره را مشاهده کرد.

استحکام این کتاب به گونه ­ای است که با گذشت صدها سال می ­توان از آن لذت برد. راز ماندگاری آن چیزی جز استواری و رسایی سخن نیست. شاهنامه، اثری است که ریشه در آموزه ­های قرآنی و دینی دارد؛ اثری که مورد اقتباس شاعران و شاهنامه ­پژوهان قرار گرفته است.

میراث گرانبهایی مانند شاهنامه فردوسی، شناسنامه هویت ملی ایرانیان است و باید آن را پاس داشت. آثاری مانند شاهنامه باید با حفظ اصالت و مرجعیت، به جوانان معرفی شوند. معرفی این مفاخر و پاسداشت و گرامیداشت مفاخر و مشاهیر ملی، وظیفه و رسالت ماست. معرفی این مفاخر در راستای تقویت غرور و خودباوری ملی، یک ضرورت است؛ چرا که اگر به ریشه­ ها نپردازیم، شاخ و برگ­ ها از بین می ­روند.

شاهنامه فردوسی، علاوه بر ویژگی­ های اسطوره­ای و  تاریخی، از نظر ادبی و اخلاقی نیز برای ما اهمیتی دوچندان دارد. هر کدام از ادیبان این مملکت در بالندگی فرهنگ ایرانی سهمی داشته­ اند، با این حال جایگاه فردوسی بسیار متفاوت از دیگران بوده و شاعر ویژه ­ای است. او آغازگر ایجاد اولین اثر حماسی است که از این حیث کامل کننده گذشتگان به شمار می رود؛ چرا که توانسته شاهنامه را در اوج زیبایی بسراید.

به یقین خدمتی که فردوسی از طریق سرودن حماسه­ نامه شعر فارسی در زمان خودش به حفظ هویت زبان ما ایرانی­ ها نموده، در جهان بی­ بدیل است.

شاهنامه، گنجینه ­ای جوشان از واژگان و زبان پارسی است که پشتوانه شاعران و نویسندگان بزرگی همچون نظامی، سعدی و حافظ بوده است.

شاهنامه فردوسی، اثر افتخارآفرینی برای ملت ایران است که در آن ایمان اسلامی، حکمت الهی، فضایل اخلاقی و ارزشهای انسانی با بیم و امید، مهر و کین، غم و شادی فرهنگ ایرانی و اسلامی در هم آمیخته و در یک بیان شورانگیز حماسی، تعریف و تقویت یافته است.

فردوسی، تاریخ و اسطوره را به هم گره زده و حماسه­ ای آفریده است که در آن افسانه و واقعیت با هم آمیخته شده است.

با اضافه شدن «روز پاسداشت زبان فارسی» به تقویم رسمی کشور و اتصال این موضوع مهم به بزرگداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی، جایگاه رفیع فردوسی و شاهنامه در زبان فارسی، نمایان­ تر می­ شود. تمام تلاش ما باید در جهت بزرگ داشتن نام مفاخری همچون فردوسی باشد.

رهبر مقام معظم رهبری در دیدار با جمعی از شاعران (90/05/25) فرموده ­اند:

«شما اگر بخواهید به لوازم اسوه بودن و الگو بودن عمل کنید، بایستی معرفت دینی و معرفت اسلامی خودتان را عمق ببخشید؛ این در گذشته شعر ما وجود داشته. شما نگاه کنید، شاعران برجسته ما اغلب – حالا نمی­ گویم همه- این جورند؛ از فردوسی بگیرید تا مولوی و سعدی و حافظ و جامی. فردوسی، حکیم ابوالقاسم فردوسی است. به یک آدم داستان­ سرا، اگر صرفاً داستان­ سرا و حماسه­ سرا باشد، حکیم نمی­ گویند. این «حکیم» را هم ما نگفتیم؛ صاحبان فکر و اندیشه در طول زمان او را حکیم نامیدند. شاهنامه فردوسی پر از حکمت است. او انسانی بوده برخوردار از معارف ناب دینی. همه آن ها حکیم بودند؛ سر تا پای دواوین­شان پر از حکمت است.»

رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار با اعضای انجمن اهل قلم(81/11/08) نیز فرموده ­اند:

«اگر کسی به شاهنامه نگاه کند، خواهد دید که یک جریان گاهی باریک و پنهان و گاهی وسیع، از روح توحید، توکل، اعتماد به خدا و اعتماد به حق و مجاهدت در راه حق در سرتاسر شاهنامه جاری است. این را می­ شود استخراج کرد، دید و فهمید. مخصوصاً بعضی از شخصیت­ های شاهنامه خیلی برجسته هستند که این ها را باید شناخت و استخراج کرد. من یک وقت گفتم که اسفندیار مثل این بچه حزب­ اللهی­ های امروز خود ماست! در فرهنگ شاهنامه، یک حزب­اللهی غیور دین­ خواه مبارز وجود دارد. این کارها را شما بکنید تا دیگران نکنند. شما که نکردید، دیگران می­ کنند.»

نوشته پاسداشت زبان فارسی اولین بار در گویای خبر. پدیدار شد.