به گزارش گویای خبر به نقل از روابط‌ عمومی فولاد خوزستان، این روند طی پنج سال گذشته تکرار شده است: با هر افزایش دما یا بروز برودت، وزارت نیرو به جای اصلاح ساختار، محدودیت مصرف برق را به صنایع تحمیل کرده است، در حالی که مصرف برق بخش صنعت تغییر چندانی نکرده و ظرفیت تولید برق نیز با رشد مصرف متناسب نبوده است.

آمار رسمی وزارت نیرو نشان می‌دهد که حداقل ۳۵ هزار مگاوات، معادل حدود ۴۵ درصد پیک مصرف، ناشی از سیستم‌های سرمایشی است. اوج مصرف سال ۱۴۰۴ در هفتم مردادماه ۷۷ هزار و ۵۰۰ مگاوات ثبت شد و پیک مهرماه ۵۵ هزار مگاوات بود؛ یعنی ۲۲ هزار و ۵۰۰ مگاوات کمتر. با این وجود، باز هم صنایع، به ویژه فولاد، هدف محدودیت قرار گرفتند. پرسش روشن است: چرا سهم صنایع از بار ناترازی همواره بیش از سهم آن‌ها در مصرف واقعی است؟

صنعت فولاد نه تنها مصرف‌کننده نیست، بلکه بیش از ۷۰ درصد برق خود را از نیروگاه‌های خودتأمین تولید می‌کند. با این حال، در زمان کمبود، اولین قربانی محدودیت‌ها می‌شود. نتیجه این سیاست، گرفتار شدن فولاد میان دو لبه خاموشی تابستان و زمستان است؛ محدودیت ۴۰ درصدی به معنای کاهش تولید، اختلال در زنجیره پایین‌دست و تحمیل هزینه‌های اقتصادی شدید است.

برآوردها نشان می‌دهد که طی چهار سال اخیر، صنعت فولاد ایران حدود ۱۴ میلیارد دلار درآمد ارزی بالقوه را از دست داده است. این رقم ناشی از کاهش تولید، از دست رفتن فرصت‌های صادراتی و تضعیف اعتبار تجاری در بازارهای منطقه‌ای است؛ خسارتی که به راحتی قابل جبران نیست.

ریشه بحران در ضعف‌های ساختاری صنعت برق است، نه رفتار صنایع. تولید عمدتاً متکی بر نیروگاه‌های حرارتی و سوخت‌های فسیلی است، که بیش از ۵۰ درصد آن‌ها عمری بالاتر از ۲۰ سال دارند و توان عملی‌شان کمتر از ظرفیت اسمی است. توقف‌های اضطراری، فرسودگی تجهیزات و مشکل تأمین سوخت، به ویژه در زمستان، ظرفیت عملی تولید برق را کاهش می‌دهد. تلفات حدود ۱۱ درصد شبکه نیز معادل مصرف چند استان است و نبود فناوری‌های هوشمند مدیریت بار، این ناترازی را تشدید می‌کند.

علاوه بر این، سهم انرژی‌های تجدیدپذیر هنوز ناچیز است؛ محدودیت مشوق‌ها، ریسک سرمایه‌گذاری و ضعف سیاست‌گذاری حمایتی، مانع توسعه آن شده است. با وجود این، ساده‌ترین راه‌حل، تحمیل محدودیت بر صنایع است، در حالی که علت واقعی ناترازی، فرسودگی زیرساخت، تلفات بالا و شدت مصرف غیر بهینه است.

فولاد خوزستان و دیگر شرکت‌های فولادی سهم خود را در سرمایه‌گذاری، خودتأمینی برق و حفظ تولید ادا کرده‌اند. اکنون انتظار می‌رود سیاست‌گذار به جای تصمیم‌های مقطعی، به سراغ حل ریشه‌ای بحران انرژی برود؛ چرا که ادامه این مسیر، نه تنها تولید و اقتصاد، بلکه مزیت رقابتی صنعت فولاد ایران در بازارهای منطقه‌ای و جهانی را نیز تهدید می‌کند.

نوشته فولاد خوزستان در زمستان هم قربانی محدودیت‌های برق می‌شود اولین بار در گویای خبر. پدیدار شد.

به گزارش گویای خبر به نقل از روابط‌ عمومی فولاد خوزستان، امین ابراهیمی، مدیرعامل شرکت گفت: «بقای یک سازمان، نه سرمایه، نه تکنولوژی و نه حتی استراتژی آن، بلکه نیروهای وفاداری هستند که آن را از دل بحران عبور می‌دهند.» این گزاره، در نگاه نخست شاید یک بیان انگیزشی به نظر برسد؛ اما وقتی آن را در بستر واقعیت‌های صنعت فولاد ایران قرار دهیم، عمق آن آشکار می‌شود. صنعتی که از یک‌سو درگیر سرمایه‌محور فرآیندهای تولیدی کشور است و از سوی دیگر با محدودیت‌های انرژی، فرسودگی تجهیزات، افت تولید و فشار هزینه‌ها مواجه است، بیش از هر زمان دیگر به سرمایه انسانی متخصص، آگاه و وفادار نیاز دارد، سرمایه‌ای که برخلاف ماشین‌آلات، نه استهلاک دارد و نه با مصرف کاهش می‌یابد؛ بلکه هر چه بیشتر به‌ کار گرفته شود، پربارتر و ارزشمندتر می‌شود.

خطوط تولید فولاد، از کوره تا واحد گندله‌سازی، وابسته به هزاران جزء مکانیکی، الکتریکی و اتوماسیون است. اما پیچیدگی واقعی نه در سخت‌افزار، بلکه در فهم و مدیریت همین پیچیدگی‌هاست. نمونه اخیر در فولاد خوزستان، تعویض تیپلر جدید و بازسازی کامل ریکلیمر نماد روشنی از همین واقعیت است. عملیاتی چندلایه، پرخطر و نیازمند مهارت عمیق که به‌طور کامل توسط متخصصان داخلی انجام شد. این نوع تجربه‌ها ثابت می‌کند که ظرفیت حل مسئله، انعطاف‌پذیری و مهارت‌های عملیاتی نیروی انسانی است که «تولید پایدار» را تضمین می‌کند، نه صرفاً تجهیزات.

مدیرعامل در این جلسه با اشاره به محدودیت‌های ۳۰ درصدی گاز، زمستان امسال را سخت‌ترین فصل پیش‌روی شرکت دانست. در چنین شرایطی یک خط تولید فقط با یک خط لوله گاز کار نمی‌کند، بلکه با تحلیل حساسیت، تصمیم‌گیری لحظه‌ای، مدیریت مصرف، پایش آنلاین، و هماهنگی دقیق تیم‌ها زنده می‌ماند. اینجاست که سخن او معنای عمیق‌تری می‌یابد: سازمان‌هایی که انسان‌های متخصص، باانگیزه و وفادار دارند، حتی در قلب بحران فرصت می‌آفرینند.

سرمایه انسانی در صنعت فولاد فقط به معنای «تعداد کارکنان» نیست. این سرمایه شامل مجموعه‌ای از دانش، تجربه، شایستگی، مهارت‌های عملیاتی، توان تحلیل، خلاقیت و حتی قضاوت مهندسی است، عناصری که هیچ‌یک در ترازنامه شرکت ثبت نمی‌شوند اما پشت هر تُن فولاد قرار دارند. نیروی انسانی متخصص در فولاد ویژگی‌هایی دارد که آن را از سایر نهاده‌ها متمایز می‌کند: قابلیت یادگیری و تغییر، توان سازگاری با فناوری‌های جدید، خلق نوآوری در فرآیندها، افزایش بهره‌وری و کاهش ضایعات، کاهش ریسک عملیاتی، و بهبود کیفیت محصول در تمام مراحل زنجیره تولید. در واقع، اگر امروز بسیاری از کارخانه‌های فولاد کشور با وجود سرمایه‌گذاری‌های سنگین، به بهره‌وری مطلوب نمی‌رسند، دلیل اصلی نه کمبود ماشین‌آلات بلکه کمبود سرمایه انسانی تخصصی و آموزش‌دیده است.

صنعت فولاد امروز بدون فناوری‌های نوین، از هوشمندسازی و اتوماسیون تا کنترل فرآیند پیشرفته تعریف نمی‌شود. اما فناوری بدون انسان متخصص، تنها «ماشینی خاموش» است. بر همین اساس، آموزش و توسعه مهارت نه یک هزینه، بلکه سرمایه‌گذاری در بقای صنعت است. آموزش‌های دائمی، کارگاه‌های تخصصی، تربیت نسل جدید اپراتورها و مهندسان، و انتقال تجربه میان نسل‌ها، مهم‌ترین پشتوانه تولید پایدار در صنعت فولاد است.

ابراهیمی در جلسه راهبردی سه رکن وفاداری را مشخص کرد: شفافیت در ارتباطات مدیریت و کارکنان، عدالت یکپارچه در سطح سازمان، و درک چرایی هدف سازمان. این سه رکن در صنعت فولاد نقشی اساسی دارند؛ زیرا محیط‌های تولید فولاد سخت، پرخطر، و نیازمند هماهنگی پیچیده است. در چنین محیطی، تنها نیروی انسانی‌ای می‌تواند با تمام توان در خط تولید بایستد که سازمان را شفاف می‌بیند، عدالت را لمس می‌کند، و می‌داند چرا می‌جنگد و برای چه هدفی تلاش می‌کند.

اگرچه آمار دقیق سهم نیروی انسانی در هزینه‌های صنعت فولاد شفاف نیست، اما واقعیت روشن است: هر کارخانه فولادی به اندازه مهارت کارکنانش قوی است، نه به اندازه تجهیزاتش. ماشین‌آلات فولاد خوزستان و دیگر فولادسازان کشور ممکن است در مواجهه با بحران انرژی، فرسودگی یا کمبود سرمایه دچار توقف شوند؛ اما انسان متخصص، وفادار و آگاه است که خط تولید را زنده نگه می‌دارد، عملیات پیچیده را مدیریت می‌کند، بحران را به فرصت تبدیل می‌کند، و آینده صنعت را می‌سازد. در نهایت، همان‌گونه که امین ابراهیمی تاکید کرد، رمز بقا نیروی انسانی است، نه سرمایه، نه تکنولوژی و نه حتی استراتژیث و این گزاره باید به راهنمای راهبردی صنعت فولاد در ایران تبدیل شود.

نوشته تولید پایدار با تکیه بر سرمایه انسانی؛ رویکرد مدیریتی فولاد خوزستان اولین بار در گویای خبر. پدیدار شد.