بیش از هزار سال است شاعران پارسی‌گو با همین زبان امروز ما توانسته‌اند اندیشمندان جهان را متوجه خود و فرهنگ ایرانی کنند؛ خیام با رباعیاتش دیری‌است که اروپا و غرب را در هزارتوی اندیشه‌های فلسفی خود سرگرم کرده و مولانا در زمان حیاتش بخش عمده‌ای از امپراتوری روم شرقی را با اندیشه‌های خود تصرف نموده است؛ و حافظ! و چه می‌دانیم که حافظ جهانِ گوته را چگونه دگرگون کرد که او را برادر خود خواند؟! و سعدی را، که رقعه‌ منشآتش به کاغذ زَر در اکناف عالم دست به دست می‌برند و عالی‌جناب فردوسی، آن بزرگ‌نگهبان پارسی با کاخ بلند زبان‌ِ پارسی و اندیشه‌های تمدن سازش؛ و شهریار! شهریارِ شعر ایران زمین، محمدحسین بهجت تبریزی، در دوره حاضر، برخاسته از دیار خاقانی، نظامی و چهارصد شاعرِ پارسی‌گویِ خفته در مقبره‌الشعرای تبریز، آینه‌ تمام‌نما و نمایاننده این میراث عظیم است؛ او حق دارد که روز شعر و ادب فارسی به‌ نام او باشد. چرا که شعر شهریار اصالت رودکی و سادگی شعر خراسان؛ طراوت سعدی و حافظ و مولانا و شیرینی سبک عراقی، نازک خیالی‌های بیدل و صائب در سبک هندی و غنای نظامی گنجوی را یک‌جا نمایندگی می‌کند.

نوشته چرا شهریار ؟! اولین بار در گویای خبر. پدیدار شد.

نوشته دومین جلسه هماهنگی بزرگداشت شمس تبریزی برگزار شد اولین بار در گویای خبر. پدیدار شد.