به گزارش گویای خبر به نقل از روابط‌ عمومی معاونت امور مطبوعاتی و اطلاع‌رسانی، عباس محمدیان مدیرکل تبلیغات و اطلاع‏‌رسانی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی گفت: در راستای صیانت از زبان ملی و هویت ایرانی و بزرگداشت مقام حکیم ابوالقاسم فردوسی، شاعر پرآوازه زبان پارسی، همایش «قند پارسی» با حضور وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی و رئیس فرهنگستان زبان و ادب فارسی و اندیشمندان زبان و ادبیات فارسی برگزار می‌شود.

محمدیان افزود: زبان پارسی به عنوان زبان ملی و هویت ایرانی و کشورهای فارسی‌زبان از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است و یکی از وظایف قانونی و حاکمیتی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، پاسداشت این زبان فاخر و دومین زبان عالم اسلام است که این کار با تشکیل شورای پاسداشت زبان فارسی در سال‏های گذشته و فعالیت‌‏های دبیرخانه این شورا در دفتر تبلیغات و اطلاع‌رسانی انجام شده است.

مدیرکل دفتر تبلیغات و اطلاع‌رسانی اضافه کرد: در این همایش از «نشان قندپارسی» و اعلان 2 محور اصلی همایش با عناوین «خوبان پارسی‌گو» و «زبان مادری» نیز رونمایی خواهد شد.

محمدیان همچنین اعلام کرد: بر اساس برنامه‌ریزی‌های صورت گرفته، دبیرخانه پاسداشت زبان فارسی از کشورهایی که در زمینه پاسداشت زبان پارسی، فعالیت‏‌های علمی و پژوهشی انجام داده‌‏اند، قدردانی خواهد کرد.

نخستین همایش قند پارسی از ساعت 10 صبح روز شنبه 23 اردیبهشت‌ماه سال جاری در محل تالار رودکی تهران برگزار خواهد شد و شرکت در این هماش برای علاقمندان آزاد است.

نوشته «نشان قندپارسی» رونمایی می‌شود اولین بار در گویای خبر. پدیدار شد.

حافظ شیرازی علاوه بر آن­ که قرن‌هاست در ذهن و زبان فارسی‌زبانان جای گرفته است، بیش از دو قرن است که با ترجمه اشعارش به زبان‌های دیگر، مورد توجه و تحسین شاعران بزرگ جهان از جمله  گوته، آندره ژید، تی­ اس ­الیوت و… قرار گرفته است. تأثیر اشعار حافظ بر آثار این شاعران بر همگان نمایان است. از این میان، «گوته» بارها در وصف حافظ و مضامین آثار او، اشعاری سروده است.

حافظ را می‌توان یکی از منتقدان اجتماعی و فرهنگی دانست که مسایل زمان خود را از حوزه‌های مختلف سیاسی، دینی و اجتماعی در بوته نقد قرار داده و کاستی‌ها و معایب آنها را در آیینه شعر خویش نمایانده است. او به گواهی تاریخ همچنان به سیر خود ادامه می‌دهد و در هر زمانه‌ای به نوعی خود را می‌نمایاند. از این روست که شعر حافظ در هر زمانه‌ای به عنوان بارزترین شاهد مورد استفاده‌ گویندگان، نویسندگان و اهل اندیشه قرار می‌گیرد. به کار بردن این شواهد از دیوان حافظ گویای آن است که نگاه انتقادآمیز به شرایط اجتماعی زمانش همچنان نافذ است.

سال­‌هاست غزلیات حافظ در شادی‌ و غم‌ همراه مردم این سرزمین است و بارها و بارها سرنوشت خود را به شعر او گره زده‌اند. سال‌هاست که حافظ در خانه‌های ایرانی‌ها به بلندترین شب‌ها و زیباترین روزهای این مردم رنگ داده است. فال گرفتن با دیوان حافظ امری مرسوم میان ما ایرانیان است و در مراسم مختلف، از لحظه تحویل سال گرفته تا شب یلدا، دیوان حافظ جزء جدانشدنی مهمانی‌های ما است. کارشناسان این فال گرفتن را دریچه‌ای به سوی فرهنگ و هویت ایرانی می‌دانند.

مهم­ترین درونمایه شعر جهان در غزل حافظ شیرازی نهفته و آن این بیت است:

       از صدای سخن عشق ندیدم خوش­تر                     یادگاری که در این گنبد دوّار بماند

تمامی افراد، دیوان حافظ را باید با واژه کلیدی دیوان او، یعنی «عشق» تعبیر و تفسیر کنند. در این صورت است که همه مخاطبان از مطالعه دیوان او خرسند باز می‌­گردند.

اگر ایرانیان با دیوان حافظ تفأل می‌­زنند، به خاطر یگانگی زبان اوست؛ زیرا تنها دیوان شعری که در سراسر جهان با آن فال می‌­زنند، دیوان حافظ است. فال گرفتن، در گرو سخن سپند و مینوی بودن شعر حافظ است. کدام سخنور را می­‌شناسید که در دل و جان مردم خود جای گرفته باشد که مانند حافظ باشد.

اشعار حافظ، بسته به نظر مخاطب، دارای معانی متعددی است و به تعداد ژرف ساختارهایش می­­توان برایش معنی پیدا کرد. هم­چنین اشعار او در زمره آثاری است که در لحظه اکنون قرار ندارد. او انسانی تاریخی نیست، بلکه برای خود ساحتی اسطوره‌ای قایل است که حرکت زمان را به شکل چرخشی می‌ بیند و درک می‌کند.

حافظ در غزل‌های خود، با توجه به دارا بودن حافظه ادبی، خلاقیت بی‌همتایی را از خویش آشکار ساخته است. حافظ، تجربه‌های عاطفی گسترده شاعرانه و اجتماعی دارد.

تردیدی نیست که حافظ پژواک بخشی از هویت ایرانی و به بیان بهتر نشانه‌ای چشمگیر از هویت فرهنگی ایرانی است. چندان که می‌توان گفت که نام او همراه با نام شاعران و متفکرانی مانند فردوسی و مولوی مبین هویت ایرانی، غنای زبان فارسی و وسعت فرهنگ ایرانی است. حافظ هم یکی از عوامل ایرانی بودن ماست، مانند سعدی و فردوسی و مولوی. مجموعه ادبیات فارسی چه تاریخ بیهقی، چه شاهنامه فردوسی و چه گلستان سعدی و چه دیوان حافظ، همه احساسات و عواطف جامعه ایرانی را بیان می‌کنند.

حافظ را در درجه اول باید از نظر رویه زندگانی و منش و رابطه‌ای که با دیگران داشته، شناخت. او در این زمینه‌ درس­‌های خوبی به ما می‌دهد؛ از جمله به زبان امروز، حافظ اهل مدارا است و به ما توصیه می‌کند با دیگران مدارا کنیم، اعم از این که شخصی که در برابر ماست عقاید و مذهب دیگری داشته باشد. همان‌طور که می‌گوید:

   آسایش دو گیتی تفسیر این دوحرف است             با دوستان مروت با دشمنان مدارا

در تمام اشعار حافظ، حالت آرامش و شکیبایی به ما توصیه می‌شود، هم در شداید زندگی و هم در تماس گرفتن با اشخاص دیگر.

نوشته به مناسبت 20 مهرماه روز بزرگداشت حافظ شیرازی اولین بار در گویای خبر. پدیدار شد.

نوشته آیین تجلیل از بانوان و فعالان عرصه عفاف و حجاب برگزار شد اولین بار در گویای خبر. پدیدار شد.

به گزارش گویای خبر، کارکرد اصلی فرهنگ، حفظ و تداوم ارزش­ های بنیادی در جامعه است. هیچ جامعه­ ای وجود ندارد که فرهنگ نداشته باشد. هر جامعه ­ای، فرهنگ خاص خود را دارد. مهم­ترین عامل بقای تداوم فرهنگ ملی هر کشوری، هویت آن کشور است و در درون هویت، عامل اصلی تداوم هویت یک ملت، زبان است. زبان، کانون اصلی هویت است. رمز حیاتی تداوم هویت ایرانی، زبان فارسی است. برای همه انسان­ ها، زبان، یک ارزش بنیادی است.

فردوسی تنها شخصیتی است که بیش از هزار سال توانست شاهنامه را درون ملت ایران تداوم بخشیده و جاری باشد. امروز که ما با زبان فارسی صحبت می ­کنیم، مدیون فردوسی هستیم.

امروزه مبنای عمل حوزه زبان فارسی، شاهنامه فردوسی است. شاهنامه، میزانی برای سنجش زبان فارسی است. رمز ماندگاری سرزمین و فرهنگ ایران، مدیون این دانشمند بزرگ است و همه ایرانیان به آن افتخار می­ کنند. اشعار آموزنده فردوسی، پیام روشنی برای همه بشریت دارد.

از آنجایی که همه زبان­ ها در دنیا دستخوش تغییر شده ­اند، اما زبان فارسی کمترین تغییرات را داشته است و علت آن، میزانی بود که فردوسی در شاهنامه به ما داده است.

ماندگاری زبان فارسی، نتیجه تلاش خستگی ­ناپذیر کسانی است که به عشق این مرز و بوم، حاصل فعالیت خود را در قالب آثاری فاخر بر ما عرضه می­ کنند. در این عرصه، فردوسی، پیشتاز است که با خلق اثر شاهنامه، گامی مؤثر و بلند در جهت حفظ زبان فارسی و هویت ایرانی برداشت؛ آن هم در روزگاری که موجودیت زبان و فرهنگ ایرانی مورد هجوم قرار گرفته بود.

فردوسی با درک عمیق از نیاز و سرگذشت قوم ایرانی توانست شاهنامه را با استادی تمام به نظم درآورد و هویت ایرانی را حفظ کند که در این بین، گردآوری داستان­ های این اثر ماندگار، بیش از سی سال طول کشید و سرانجام شاهنامه به سند هویت ایران و ایرانی در زبان فارسی تبدیل شد.

حکیم ابوالقاسم فردوسی، با تلاش فراوان در این حماسه­ سرایی جاویدان، سعی بر حفظ و عرضه همه ارزش­ های اخلاقی، آداب و رسوم و فرهنگ گرانبهای این سرزمین کهن داشته است. تلاش فردوسی، زمینه استحکام و قوام شعر فارسی را فراهم کرده است.

هزاران شاعر، نویسنده و ادیب پرآوازه مانند سعدی، حافظ و مولوی، از سرچشمه زبانی که فردوسی بنای آن را استوار کرد، توانستند بهره­ مند شوند.

شاهنامه فردوسی، علاوه بر این­که تاریخ پر شکوه ایران، تا آمدن اسلام را نیز در خود جای داده، آرزوها، دغدغه­ ها و گوشه­ هایی از زندگی ایرانی­ ها را نیز در خود بازتاب داده است؛ تا آنجا که با خواندن آن می­ توان ابعاد جامعه ایرانی، روابط انسانها، منشا زندگی توأم با مسالمت و مدارا، هم­زیستی همگانی و حوادث هر دوره را مشاهده کرد.

استحکام این کتاب به گونه ­ای است که با گذشت صدها سال می ­توان از آن لذت برد. راز ماندگاری آن چیزی جز استواری و رسایی سخن نیست. شاهنامه، اثری است که ریشه در آموزه ­های قرآنی و دینی دارد؛ اثری که مورد اقتباس شاعران و شاهنامه ­پژوهان قرار گرفته است.

میراث گرانبهایی مانند شاهنامه فردوسی، شناسنامه هویت ملی ایرانیان است و باید آن را پاس داشت. آثاری مانند شاهنامه باید با حفظ اصالت و مرجعیت، به جوانان معرفی شوند. معرفی این مفاخر و پاسداشت و گرامیداشت مفاخر و مشاهیر ملی، وظیفه و رسالت ماست. معرفی این مفاخر در راستای تقویت غرور و خودباوری ملی، یک ضرورت است؛ چرا که اگر به ریشه­ ها نپردازیم، شاخ و برگ­ ها از بین می ­روند.

شاهنامه فردوسی، علاوه بر ویژگی­ های اسطوره­ای و  تاریخی، از نظر ادبی و اخلاقی نیز برای ما اهمیتی دوچندان دارد. هر کدام از ادیبان این مملکت در بالندگی فرهنگ ایرانی سهمی داشته­ اند، با این حال جایگاه فردوسی بسیار متفاوت از دیگران بوده و شاعر ویژه ­ای است. او آغازگر ایجاد اولین اثر حماسی است که از این حیث کامل کننده گذشتگان به شمار می رود؛ چرا که توانسته شاهنامه را در اوج زیبایی بسراید.

به یقین خدمتی که فردوسی از طریق سرودن حماسه­ نامه شعر فارسی در زمان خودش به حفظ هویت زبان ما ایرانی­ ها نموده، در جهان بی­ بدیل است.

شاهنامه، گنجینه ­ای جوشان از واژگان و زبان پارسی است که پشتوانه شاعران و نویسندگان بزرگی همچون نظامی، سعدی و حافظ بوده است.

شاهنامه فردوسی، اثر افتخارآفرینی برای ملت ایران است که در آن ایمان اسلامی، حکمت الهی، فضایل اخلاقی و ارزشهای انسانی با بیم و امید، مهر و کین، غم و شادی فرهنگ ایرانی و اسلامی در هم آمیخته و در یک بیان شورانگیز حماسی، تعریف و تقویت یافته است.

فردوسی، تاریخ و اسطوره را به هم گره زده و حماسه­ ای آفریده است که در آن افسانه و واقعیت با هم آمیخته شده است.

با اضافه شدن «روز پاسداشت زبان فارسی» به تقویم رسمی کشور و اتصال این موضوع مهم به بزرگداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی، جایگاه رفیع فردوسی و شاهنامه در زبان فارسی، نمایان­ تر می­ شود. تمام تلاش ما باید در جهت بزرگ داشتن نام مفاخری همچون فردوسی باشد.

رهبر مقام معظم رهبری در دیدار با جمعی از شاعران (90/05/25) فرموده ­اند:

«شما اگر بخواهید به لوازم اسوه بودن و الگو بودن عمل کنید، بایستی معرفت دینی و معرفت اسلامی خودتان را عمق ببخشید؛ این در گذشته شعر ما وجود داشته. شما نگاه کنید، شاعران برجسته ما اغلب – حالا نمی­ گویم همه- این جورند؛ از فردوسی بگیرید تا مولوی و سعدی و حافظ و جامی. فردوسی، حکیم ابوالقاسم فردوسی است. به یک آدم داستان­ سرا، اگر صرفاً داستان­ سرا و حماسه­ سرا باشد، حکیم نمی­ گویند. این «حکیم» را هم ما نگفتیم؛ صاحبان فکر و اندیشه در طول زمان او را حکیم نامیدند. شاهنامه فردوسی پر از حکمت است. او انسانی بوده برخوردار از معارف ناب دینی. همه آن ها حکیم بودند؛ سر تا پای دواوین­شان پر از حکمت است.»

رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار با اعضای انجمن اهل قلم(81/11/08) نیز فرموده ­اند:

«اگر کسی به شاهنامه نگاه کند، خواهد دید که یک جریان گاهی باریک و پنهان و گاهی وسیع، از روح توحید، توکل، اعتماد به خدا و اعتماد به حق و مجاهدت در راه حق در سرتاسر شاهنامه جاری است. این را می­ شود استخراج کرد، دید و فهمید. مخصوصاً بعضی از شخصیت­ های شاهنامه خیلی برجسته هستند که این ها را باید شناخت و استخراج کرد. من یک وقت گفتم که اسفندیار مثل این بچه حزب­ اللهی­ های امروز خود ماست! در فرهنگ شاهنامه، یک حزب­اللهی غیور دین­ خواه مبارز وجود دارد. این کارها را شما بکنید تا دیگران نکنند. شما که نکردید، دیگران می­ کنند.»

نوشته پاسداشت زبان فارسی اولین بار در گویای خبر. پدیدار شد.