ماهیت تولید در این مجتمع عظیم، بر پایه عرضه شمش و اسلب فولادی در گریدهای عمومی و متعارف — نظیر استانداردهای شناخته‌شده ST37 و ST52 — استوار است؛ محصولاتی که منحصراً به عنوان مواد اولیه در واحدهای نوردی برای تولید مقاطع ساختمانی (میلگرد، تیرآهن و ورق) کاربرد دارند. تمامی فرآیندهای فنی ما، از واحدهای احیا مستقیم گرفته تا کوره‌های ذوب و خطوط ریخته‌گری، با تمرکز مطلق بر توسعه زیرساخت‌های غیرنظامی و عمرانی طراحی شده و در همین مسیر نیز توسعه یافته‌اند.

برای هر کارشناس و اهل فنی مبرهن است که معماری صنعتی این مجموعه، کمترین قرابت و نسبتی با تولید فولادهای آلیاژیِ خاص یا گریدهای تخصصی نظامی ندارد. ما نه در سبد محصولات‌مان و نه در تکنولوژی فرآیندهایمان، هرگز ورودی به حوزه‌های خارج از چارچوب فولادهای عمومی نداشته‌ایم. از این رو، انتساب این قطب صنعتی به هرگونه فعالیت غیرمتعارف، نه تنها با واقعیت‌های بدیهیِ خطوط تولید ما در تضاد است، بلکه نشان‌دهنده یک خطای فاحش محاسباتی و اطلاعاتی از سوی مهاجمان است.

در پرتو این حقایق، هدف قرار گرفتن چنین مجموعه شفاف و غیرنظامی‌ای، پرده از یک واقعیت تلخ برمی‌دارد: در این حمله، نه یک زیرساخت نظامی، بلکه اقتصاد، معیشت و امنیت روانی جامعه نشانه رفته است.

فولاد خوزستان امروز تکیه‌گاه و منبع ارتزاق مستقیم بیش از ۱۷ هزار خانواده خوزستانی و شبکه عظیمی از مشاغل وابسته است. علاوه بر این، بیش از ۱۲۰ هزار سهامدار از اقشار مختلف مردم، این شرکت را سرمایه و دارایی خود می‌دانند. هرگونه تعرض به این تاسیسات، در حقیقت ضربه‌ای مستقیم به سفره، اشتغال و آینده این مردم است.

این رخداد به روشنی ثابت کرد که هدف، صرفاً تخریب آهن و کوره نبوده، بلکه یک «سرمایه ملی و مردمی» به ناحق آماج کینه‌توزی قرار گرفته است؛ مجموعه‌ای که نقش آن در چرخه آبادانی کشور برای همگان شفاف و غیرقابل انکار است.

فولاد خوزستان، صنعتی است که متولد شد تا بسازد. این مجموعه، چه از منظر فنی و چه از بُعد کارکرد اقتصادی و اجتماعی، در قلب تپنده زندگی مردم جای دارد. هدف قرار دادن چنین نمادی از سازندگی، هیچ دستاوردی جز تعمیق نفرت عمومی از مسببان آن نخواهد داشت و بی‌تردید، اراده ما را برای تداوم مسیر تولید و آبادانی ایران، استوارتر از پیش خواهد ساخت.

نوشته خطای استراتژیک در تقابل با آبادانی؛ فولاد خوزستان، شریان حیات مردم است، نه سیبل جنگ اولین بار در گویای خبر. پدیدار شد.