گویای خبر – این رویکرد در عملکرد مرکز نوآوری و دانش‌بنیان شرکت پلیمر آریاساسول به‌وضوح قابل مشاهده است؛ جایی که کاهش اثرات زیست‌محیطی فعالیت‌ها، حفاظت از منابع طبیعی، توجه به تنوع زیستی و حرکت به سمت بهره‌گیری از راهکارهای پایدار، به‌عنوان اصول راهبردی دنبال می‌شود. آریاساسول در همین چارچوب، پیش‌تر با حمایت از آهوی جبیر، یکی از گونه‌های ارزشمند و در معرض تهدید زیست‌بوم‌های خشکی جنوب کشور، نقش فعالی در حفاظت از تنوع زیستی ایفا کرد و اکنون این مسیر را با تمرکز بر اکوسیستم‌های دریایی خلیج‌فارس ادامه داده است.

ثبت تفاهم‌نامه همکاری میان اداره‌کل شیلات استان بوشهر و شرکت پلیمر آریاساسول در یونسکو، نمادی از همین نگاه مسئولانه و آینده‌محور است؛ همکاری که حفاظت از محیط‌زیست دریایی را در پیوندی معنادار با آموزش، فناوری و مدیریت پایدار منابع تعریف می‌کند. حمایت از ماهی شانک زردباله، گونه‌ای آبزی و در معرض انقراض در خلیج‌فارس، رهاسازی گسترده بچه‌ماهی‌ها، احداث زیستگاه‌های مصنوعی دریایی در سواحل کنگان و عسلویه و اجرای برنامه‌های آموزشی برای جامعه صیادی، مجموعه اقداماتی است که نشان می‌دهد مسوولیت اجتماعی زمانی اثرگذار است که به احیای واقعی اکوسیستم‌ها و تقویت معیشت محلی منجر شود.

در شرایطی که خلیج‌فارس با چالش‌هایی چون کاهش ذخایر آبزیان و آسیب به زیستگاه‌های طبیعی مواجه است، ورود آگاهانه صنعت به عرصه حفاظت از محیط‌زیست می‌تواند معادله توسعه را بازتعریف کند. تجربه آریاساسول نشان می‌دهد هم‌افزایی میان صنعت، دانش و محیط‌زیست نه‌تنها ممکن است، بلکه می‌تواند به الگویی الهام‌بخش برای دیگر صنایع مستقر در پارس جنوبی تبدیل شود؛ الگویی که توسعه اقتصادی را در تعارض با طبیعت نمی‌بیند، بلکه آن را در گرو حفظ و تقویت سرمایه‌های طبیعی می‌داند.

در همین راستا و به‌منظور گسترش این نگاه پایدار، سازه‌های زیستگاه‌های مصنوعی دریایی که با حمایت و همت شرکت پلیمر آریاساسول و در مشارکت با اداره‌کل شیلات استان بوشهر طراحی و ساخته شده بودند، به‌تازگی در آب‌های خلیج‌فارس و در سواحل عسلویه و کنگان به آب انداخته شدند؛ اقدامی که گامی عملی در مسیر احیای اکوسیستم‌های دریایی و بازسازی ذخایر ارزشمند آبزیان این پهنه آبی محسوب می‌شود.

در این باره مدیر HSE شرکت پلیمر آریاساسول نیز با اشاره به حمایت‌های محمدرضا حیدرزاده، نائب‌رئیس هیات‌مدیره و مدیرعامل شرکت پلیمر آریاساسول برای اجرای پروژه احیای زیستگاه‌های دریایی سواحل عسلویه و کنگان و حمایت از تنوع زیستی در منطقه، گفت: تقویت اقتصاد دریامحور و توسعه پایدار همواره از سوی مدیرعامل شرکت مورد تأکید بوده است.

اردوان فرزین‌پور با اشاره به تمدید تفاهم‌نامه همکاری اداره کل شیلات استان بوشهر و شرکت پلیمر آریاساسول برای احیای تنوع زیستی در خلیج‌فارس گفت: در قالب این تفاهم‌نامه تلاش برای عمل به تعهدات مسئولیت‌ اجتماعی به‌منظور حفظ آبزیان خلیج‌فارس ادامه می‌یابد.

به گفته مدیر HSE شرکت پلیمر آریاساسول، با گذشت دو سال از امضای تفاهم‌نامه همکاری بین اداره کل شیلات استان بوشهر و شرکت پلیمر آریاساسول، پس از اقدامات مطالعاتی و همکاری‌های دانشگاهی، پس از رهاسازی ۱۳۰ هزار قطعه بچه ماهی شانک زردباله در ساحل عسلویه، هفته گذشته، ۴۲۰ سازه زیستگاه مصنوعی برای تقویت تنوع زیستی در خلیج‌فارس به آب انداخته شد و در فاز بعدی ۱۳۰ هزار قطعه بچه ماهی دیگر نیز در ساحل شهرستان کنگان به آب ریخته می‌شود.

به نقل از روابط عمومی شرکت پلیمر آریاساسول، استقرار سازه‌های زیستگاه مصنوعی دریایی، در ساحل شهرستان‌های عسلویه و کنگان با هدف ایجاد زیستگاه‌های مصنوعی و احیای تنوع زیستی دریایی در خلیج‌فارس در قالب فاز دوم تفاهم‌نامه همکاری و مشارکتی شرکت پلیمر آریاساسول و اداره کل شیلات استان بوشهر با موفقیت انجام شد.

در این مرحله از پروژه که پس از اخذ مجوزهای لازم و هماهنگی‌های نهایی اجرایی شد، تعداد ۴۲۰ قطعه سازه زیستگاه مصنوعی در آب‌های ساحلی شهرستان‌های عسلویه و کنگان استقرار یافت. این سازه‌ها با طراحی مهندسی شده و مصالح مناسب طبیعت دوست، بستری امن برای تخم‌ریزی، رشد و تکثیر آبزیان فراهم می‌آورد و نقش مهمی در حفاظت از بستر دریا و ارتقای پایداری اکوسیستم منطقه و اقتصاد دریا محور ایفا می‌کند.

شرکت پلیمر آریاساسول با هدف عمل به تعهدات مسوولیت‌های اجتماعی خود همواره توسعه پایدار را به‌عنوان محور فعالیت انتخاب می‌کند؛ از این رو، سه اصل اقتصاد، جامعه و محیط زیست را در این فرایندها دنبال می‌کند.

پروژه عظیم احیای گونه در معرض خطر ماهی شانک زردباله، در مشارکت با سازمان شیلات استان بوشهر با استقبال این سازمان اجرا شد. اجرای این پروژه برای نخستین‌بار از سوی یک شرکت صنعتی محقق می‌شود.

در فاز نخست این پروژه، شرکت پلیمر آریاساسول، ضمن اجرای مطالعات دقیق در همکاری با سازمان شیلات و دانشگاه شهید بهشتی تهران، اقدام به تکثیر لارو، پرورش و در نهایت رهاسازی ۱۳۰ هزار قطعه بچه ماهی شانک زردباله در آب‌های شهرستان عسلویه کرد. در مرحله دوم، زیستگاه‌های مصنوعی ساخته و به آب انداخته شد که برای اجرای این مرحله استعلام‌های لازم از سازمان‌های مرتبط حمل و نقل دریایی و جلوگیری از ایجاد مخاطرات برای مسیرهای دریایی اخذ شد.

در مرحله بعد قرار است آریاساسول ۱۳۰ هزار قطعه بچه ماهی شانک زردباله دیگر در آب‌های خلیج‌فارس در ساحل کنگان به آب بریزد. اجرای این پروژه ضمن احیای گونه در خطر ماهی شانک زردباله به احیای زیستگاه‌های دریایی در ساحل خلیج‌فارس منجر می‌شود که می‌تواند به تقویت ذخایر دریایی سایر گونه‌ها نیز کمک کند.

این موضوع می‌تواند به بهبود معیشت صیادان منطقه، بهبود محیط زیست دریایی و اقتصاد دریامحور کمک کند. بر این اساس سازمان شیلات استان بوشهر ضمن قدردانی از شرکت پلیمر آریاساسول برای اجرای این پروژه، مدال افتخار، تندیس و لوح تقدیر به‌عنوان الگویی ملی حفاظت از تنوع زیستی دریایی را به این شرکت اعطا کرد.

کرسی ملی یونسکو در همین راستا ضمن بررسی اقدامات انجام شده از سوی شرکت پلیمر آریاساسول، لوح تقدیر و تندیس برای حمایت آریاساسول از این گونه در خطر اهدا کرد. دریافت این لوح تقدیر دستاوردی بزرگ است که به‌عنوان یک موفقیت ملی برای کشور و نشانه‌ای از توانمندی صنعت ایران در هم‌افزایی با محیط‌زیست، در سطح بین‌المللی به ثبت رسید.

اجرای این طرح گامی ارزشمند همسو با مسوولیت‌های اجتماعی صنعت در قبال محیط زیست دریایی و بازسازی ذخایر آبزیان خلیج فارس محسوب می‌شود. این پروژه مصداقی از همکاری مؤثر در اهداف توسعه پایدار و حفاظت از سرمایه‌های طبیعی کشور است.

نوشته <ul> <li> <h6>آریاساسول به زیست‌مندان خلیج فارس زندگی دوباره می‌بخشد؛</h5> </li> <li><strong>استقرار زیستگاه‌های مصنوعی دریایی در عسلویه و کنگان</strong></li> </ul> اولین بار در گویای خبر. پدیدار شد.

گویای خبر – حال این سوال پیش می‌آید که چگونه می‌توان از ظرفیت این صنایع برای توسعه پایدار و دانش‌بنیان در شهرهای جنوبی این استان، یعنی کنگان، عسلویه، جم و دیر که در بیشتر ایام سال، جور آلودگی‌های مخاطره‌آمیز صنعت را می‌شکند، بهره گرفت؟ به عقیده کارشناسان انرژی این مهم تنها در سایه پیوند واقعی میان صنعت و دانشگاه و درک ظرفیت‌های بومی محقق خواهد شد.

حال با توجه به این که بندر کنگان، از دیرباز بندری تجاری و صیادی بوده، امروز می‌تواند به مرکز خدمات دانش‌بنیان برای تأسیسات دریایی و پایش خطوط لوله بدل شود. همچنین عسلویه که عنوان پایتخت انرژی ایران را یدک می‌کشد و نامش فراتر از مرزها رفته، هم‌اکنون نیازمند بازتعریف رابطه صنعت با محیط زیست و جامعه دانشگاهی است یا جم با سابقه دیرینه تاریخی و ظرفیت‌های منحصربه‌فردی که دارد، می‌تواند با میزبانی از مراکز نوآوری و پژوهشگاه‌های انرژی، حلقه اتصال میان پتروشیمی‌ها و دانشگاه‌ها باشد. افزون بر این، دیر نیز با برخورداری از ظرفیت‌های گسترده دریایی، آماده است تا در حوزه لجستیک، شیلات صنعتی و فناوری‌های دریایی به بازوی پشتیبان صنعت نفت تبدیل شود.

با وجود این تنوع نقش و ظرفیت، چهار شهر جنوبی استان بوشهر (کنگان، عسلویه، جم و دیر) همچنان در کیفیت و عمق حضورشان در چرخه‌های ملی و جهانی انرژی و نوآوری، کمتر از آنچه شأن و پتانسیل‌شان اقتضا می‌کند، دیده می‌شوند. زیرساخت‌های انسانی و دانشی آنها نتوانسته همپای زیرساخت‌های صنعتی رشد کند؛ بخش مهمی از تصمیم‌گیری و سرمایه‌گذاری‌های کلان در خارج از این مناطق انجام می‌شود و جریان انتقال فناوری، دانش و منافع اقتصادی به درون این شهرها، کند و گاه مقطعی است.

این شکاف باعث شده سهم آنها از ارزش‌افزوده و جایگاه اثرگذار در نقشه راه صنعت انرژی ایران محدود بماند؛ به‌گونه‌ای که ظرفیت‌های تجاری، علمی و زیست‌محیطی‌شان، به‌جای ایفای نقش راهبردی، بیشتر در حاشیه پروژه‌های بزرگ ملی قرار گیرد. آن‌چه اکنون ضرورت دارد، برنامه‌ای یکپارچه برای ارتقای توانمندی‌های بومی، پیوند نظام‌مند دانشگاه و صنعت و تعریف نقش‌های روشن این شهرها در زنجیره‌های بین‌المللی انرژی و خدمات دانش‌بنیان است تا از جایگاه «پایگاه عملیاتی» به سطح «کانون تصمیم و نوآوری» ارتقا پیدا کنند.

متاسفانه با وجود ده‌ها شرکت پتروشیمی و پالایشگاه، هنوز ارتباطی منسجم و پایدار میان صنعت و مراکز علمی و دانشگاهی در این شهرهای استان شکل نگرفته، بسیاری از فناوری‌ها همچنان وابسته به واردات‌اند و فرصت‌های اشتغال دانش‌بنیان برای جوانان محلی کمتر از ظرفیت واقعی است. این شکاف، اگر پر نشود، می‌تواند هم صنعت را پرهزینه‌تر کند و هم جامعه محلی را از توسعه پایدار محروم سازد.

به عقیده صاحب‌نظران حوزه انرژی، در شرایط کنونی، صنعت نفت و گاز برای افزایش بهره‌وری و کاهش هزینه‌ها نیازمند نوآوری بومی است. دانشگاه‌های بوشهر نیز برای پویایی و اثرگذاری، به میدانی واقعی برای کاربرد پژوهش‌های خود نیاز دارند. پیوند این دو، نه یک انتخاب پرطمطراق؛ بلکه ضرورتی استراتژیک است. بدون تردید چنین رویکردی، با ایجاد شبکه‌ای از متخصصان، کارآفرینان و مدیران فنی که در بطن مسائل واقعی صنعت کار می‌کنند، نه‌تنها شکاف میان «دانش» و «عمل» را پر می‌کند، بلکه ظرفیت رقابت‌پذیری منطقه را در سطح ملی و حتی فراملی بالا می‌برد.

وقتی دانشگاه و صنعت در یک مسیر همسو حرکت کنند، محصول این همکاری فراتر از پروژه‌های مقطعی خواهد بود؛ به شکل اکوسیستمی پایدار از نوآوری بومی، آموزش هدفمند و جذب سرمایه‌گذاری خارجی که می‌تواند بوشهر را از نقش حاشیه‌ای در نقشه انرژی به جایگاه بازیگر اصلی ارتقا دهد. این مسیر البته نیازمند مدیریت آینده‌نگر، حمایت نهادی و اعتماد متقابل میان پژوهشگر و مدیر صنعتی است تا هر پژوهش، به فناوری قابل پیاده‌سازی و هر ایده، به محصول یا خدمت واقعی بدل شود.
حال به باور کارشناسان انرژی، اگر اقدامات زیر به‌صورت هماهنگ و یکپارچه پیش بروند، می‌توانند ستون‌های اصلی یک نقشه راه توسعه دانش‌بنیان در جنوب بوشهر را تشکیل دهند: کنگان با راه‌اندازی مرکز پایش هوشمند دریا، به هاب تخصصی نظارت و ایمنی خطوط لوله و تأسیسات دریایی بدل می‌شود؛ جایی که داده‌های لحظه‌ای با تحلیل‌های دانشگاهی پیوند می‌خورند و تصمیم‌گیری‌ها سرعت و دقت می‌یابند.

عسلویه با شتاب‌دهنده انرژی و پتروشیمی، عملاً پلی میان سرمایه صنعتی و خلاقیت استارتاپ‌ها ایجاد می‌کند و مسیر ورود فناوری‌های نو به زنجیره تولید را هموار می‌سازد. جم از طریق پردیس پژوهشی مشترک برای انرژی‌های تجدیدپذیر و مدیریت پسماند، می‌تواند قطب تحقیق و نوآوری پایدار باشد و الگوهای صنعتی جدید را به شبکه پتروشیمی کشور تزریق کند. دیر با بندر دانش‌بنیان، ظرفیت لجستیک دریایی و فناوری‌های صیادی نوین را ارتقا می‌دهد و علاوه بر پشتیبانی صنعت نفت، محور توسعه شیلات صنعتی در خلیج فارس می‌شود.

اگر این چهار حرکت با سیاست‌های حمایتی هدفمند و شبکه‌سازی موثر میان دانشگاه‌ها، شرکت‌ها و نهادهای محلی همراه شوند، جنوب بوشهر می‌تواند از جایگاه مصرف‌کننده فناوری به سطح تولیدکننده و صادرکننده دانش و نوآوری ارتقا پیدا کند. با اندکی مهندسی شرایط و بهره‌گیری هوشمندانه از ظرفیت‌های فناوری و دانش‌بنیان، این منطقه توان آن را دارد که به «آزمایشگاه توسعه پایدار ایران» تبدیل شود. چنین آینده‌ای، زمانی معنا پیدا می‌کند که دانش و تجربه محلی در قلب تصمیم‌ها جای گیرد و هر پروژه صنعتی، جایی برای آزمون و پرورش ایده‌های نو فراهم کند. در این مسیر، تعامل روزمره میان متخصصان، کارآفرینان و دانشگاهیان می‌تواند فرهنگ نوآوری را به بخشی از زندگی اقتصادی و اجتماعی جنوب بوشهر بدل سازد.

در این صورت است که آزمایشگاه توسعه پایدار ایران، تنها یک عنوان نمادین نخواهد بود؛ بلکه بستری واقعی برای سنجش راه‌حل‌های بومی، آزمودن فناوری‌های نو و شکل‌گیری مدل‌های مشارکتی می‌شود که نه تنها نیازهای صنعت را پاسخ می‌دهد، بلکه کیفیت زندگی مردم را به طور محسوس ارتقا می‌بخشد.

نوشته <ul> <li> <h6>یادداشت حجت عبداللهی‌پور، مشاور عالی انجمن روابط عمومی و ارتباطات؛</h5> </li> <li><strong>ضرورت تبدیل جنوب بوشهر به میدان هم‌افزایی صنعت و دانش</strong></li> </ul> اولین بار در گویای خبر. پدیدار شد.