گویای خبر – صنعت پوشاک کشورمان قرار است در آینده‌ای نه چندان دور، تحولی بزرگ را تجربه کند. فروش لباس عفیفانه در 7 سکوی عرضه مستقیم پوشاک، آن هم در تهران و دیگر شهرهای ایران، خبری است از دکتر اسماعیلی، وزیر فرهنگ کشورمان که در رسانه‌ها اطلاع‌رسانی شده است. این اتفاق خوب اگر محقق شود، می‌توان امیدوار بود جامعه رنگ و رخ اصیل دیگری به ‌خود بگیرد؛ به ویژه وقتی لباس‌های رنگارنگ و متنوع با هویت ایرانی- اسلامی در مغازه‌ها فروخته شود.

 جامعه ما در چند سال اخیر به پوشش نامناسب مبتلا شده است؛ مثل درختی که آفت، شاخه و برگ‌های آن را بیمار کرده باشد. پیدا کردن لباس پوشیده و زیبا، کار راحتی نیست. این جمله را کسی درک می‌کند که برای خرید یک مانتو یا لباس مناسب، ساعت‌ها در خیابان‌های شهر پرسه زده و مغازه‌ها را زیر و رو کرده باشد که لباسی درخور فرهنگ اصیل ایرانی پیدا کند. متأسفانه، تغییر سبک زندگی به ویژه نامناسب شدن لباس‌ها، گامی است برای ترویج بی‌عفتی و بی‌حجابی؛ هدفی که دشمن با جدیت دنبال می‌کند و همه توان خود را به‌ کار گرفته است تا به هر بهانه‌ای شده، به خواسته‌اش برسد.

راه‌حل رفع دغدغه‌های فرهنگی، توجه خاص به سلامت خانواده است. حریم خانواده، سبک پوشش خانوادگی را طلب می‌کند؛ از این ‌رو، اگر لباس مناسب و عفیف در سبد خرید خانواده قرار بگیرد، تأثیر مثبت خود را می‌گذارد؛ این موضوعی است که باید مدنظر ‌باشد. در اسفند‌ماه امسال، «جشن ملی خانواده» با رویداد مد خانواده و مد عفیفانه برگزار خواهد شد که سبک زندگی خانواده‌مدار را نشان خواهد داد.

آن‌چه حایز اهمیت است و توجه خاص مسؤولان فرهنگی کشور را می‌طلبد، این است که دور شدن از سبک زندگی ایرانی- اسلامی، یعنی کمک کردن به فروپاشی نظام خانواده؛ آن هم با جولان دادن شبکه‌های اجتماعی که عامل مهمی برای ترویج فرهنگ غربی در کشور اسلامی‌مان شده است. نخستین تأثیر آن، نامناسب شدن شکل و ظاهر لباس‌هاست. همین نظم پوشش ملی ما را تحت الشعاع قرار داده و به ویژه با شیب تندی که نسل جوان ما به ‌سوی زندگی مدرنیته پیش گرفته است. این امر در باور اغلب خانواده‌های ایرانی که امور زندگی خود را براساس الگو‌های دینی و اسلامی پیش می‌برند، نمی‌گنجد.

اقدامات خوبی در زمینه عرضه لباس عفیفانه صورت گرفته است. برای ترویج فرهنگ پوشش ایرانی- اسلامی با حوزه اصناف و  وزارت صمت، رایزنی و ستاد ملی زنجیره پوشاک راه‌‌اندازی شده است.  طبق تحقیقات انجام شده، بیش از 8 آسیب مهم نظام پوشاک در کشور با تأکید بر پوشاک عفیفانه به‌ صورت موردی، جراحی و درمان شد. تولید، توزیع، تسهیلات برای عرضه پوشاک و برگزاری نمایشگاه‌های فصلی، ازجمله مواردی بود که در این طرح مورد بررسی قرار گرفت. برگزاری نمایشگاه‌های فصلی برای عرضه پوشاک عفیفانه به مثابه استفاده از مسکن است. برای نهادینه کردن یک فرهنگ، همه نهادها باید پای کار بیایند. کار باید اصولی انجام شود. کارگروه مد و لباس، یک دبیرخانه کوچک از ده‌ها کارگروه وزارت فرهنگ است. چه خوب است که شهرداری، مکان‌هایی را برای برپایی نمایشگاه‌های ثابت در فضا‌های عمومی ایجاد کند. برای توزیع پوشاک عفیفانه، سکوهای پیشرفته مجازی ایجاد شده است. هر کس از هر جای ایران که باشد، می‌تواند با گشتزنی در شبکه‌های مجازی، زیباترین لباس را با قیمتی مناسب تهیه کند. سکوها در حال طراحی هستند و به ‌زودی در فضای رسانه‌ای قد علم می‌کنند. با تلفن همراه، بهترین پوشاک را می‌توانید بخرید.

اگر در جامعه، لباس عفیف تولید و توزیع نشود، پوشیدن لباس نامناسب از سوی نسل جوان بعید به ‌نظر نمی‌رسد. وقتی طراحان ما، لباس فاخر ایرانی تولید کنند و همین لباس‌ها در مغازه‌ها عرضه شوند، کسی لباس نامناسب نمی‌پوشد. ما در عرصه توزیع باید خودمان را تقویت کنیم؛ به ‌طور مثال، اگر مانتویی جذاب و بلند باشد، مطمئن باشید خریدار آن را کوتاه نمی‌کند یا اگر شلواری بلند و زیبا باشد، کسی آن را تنگ نمی‌کند. برای ترویج سبک پوشش عفیفانه باید نگاه رسانه‌ای داشت. رسانه‌های ما برای تقویت سواد پوشاک و فرهنگ مد عفیفانه در بین نسل جوان وقت نمی‌گذارند. البته چند طرح به صداوسیما ارایه شده که قرار است اجرا کنند. که با اجرای مستند مسابقه می‌توانیم سواد پوشاک را بالا ببریم.

تولید ملی‌ ما در وضعیت مطلوبی به ‌سر می‌برد. اما برای توزیع، کم و کاستی‌هایی وجود دارد. امروز کارخانه‌های کشور، بهترین پارچه را تولید می‌کنند. چرخ صنعت پوشاک به همت تولیدکنندگان و اصناف رونق می‌گیرد و دولت فقط نقش تسهیل‌گر را دارد. تأکید باید بر تولید پوشاک اجتماعی باشد.

نوشته تأکید بر تولید پوشاک اجتماعی اولین بار در گویای خبر. پدیدار شد.

ماهیت خانواده: خانواده ایرانی بزرگ‌ترین سرمایه فرهنگی ایرانیان امروز است. خانواده‌ای که از کشاکش فراز و نشیب تاریخ، خود را بازسازی کرده و به رغم فشار برای هسته‌ای و حتی اتمی شدن، هنوز کانون بی‌رقیب تولید معنای زندگی است. الگوهای فرهنگی مأخوذ از معجزه خانواده به ویژه پدری، مادری، دختری و پسری، خواهری، برادری، پدربزرگی و مادربزرگی، بیت، عشیره، عمو، دایی و… دیوارهای محافظ ارزش‌های فرهنگی جوامع مقتدر بوده و هستند. هویت قومی و هویت ملی ما با خانواده‌گرایی مکنون در این ارزش‌ها عجین است و اهل بیت (خانواده) پیامبر، خانواده اصلی مسلمانان‌اند (بابی انتم و امی).

وجوه و مؤلفه‌های دوگانه فرهنگ: فرهنگ را مشمول دو وجه مادی و معنوی دانسته‌اند. فرهنگ معنوی خانواده، مودت و رحمت و در نهایت کرامت و عبودیت است. اما این همه عظمت و اصالت در کالبد و غلاف فرهنگ مادی و عینی ماندگار و پایدار است. خانواده پدر و مادر ما آدم از هبوط به این سو در مواجهه با پوشش، خوراک، سلامت، مدارا، مسکن، کار و شغل، محیط زیست، حمل و نقل و سفر؛ شاکله و تحقق می‌یافته و صد البته در مدرسه انبیا قرار بوده این جسم، مظروف حیات طیبه شود (من عمل صالحا من ذکر او انثی و هو مومن فلنحیینه حیاه طیبه و لنجزینهم اجرهم باحسن ما کانوا یعملون). طاغوت و شیطان اساساً ضد خانواده‌اند (فیتعلمون منهما ما یفرقون به بین المرء و زوجه) و طبق منطق سبک‌های زندگی در قرآن (ثم کان عاقبه الذین اساءوا السوای ان کذبوا بآیات الله) از تحریف و تخریب فرهنگ مادی و شیوه زندگی و دنیاداری شروع می‌کنند.

رویداد به مثابه توانمندسازی: ما با یک جشنواره مرسوم مواجه نیستیم. متولیان فرهنگ عمومی جامعه وظیفه دارند ظرفیت و میراث و حافظه فرهنگی را حفظ، احیا و بهره‌ور سازند و زندگی فرهنگی را با مقاوم‌سازی و تسهیل‌گری، توانمند و کارآمد کنند. خانواده ایرانی اگر دستیاران غنی و امینی داشته باشد، می‌تواند سرمایه‌های مادی و معنوی‌اش را نقد کند. شاید برای نخستین بار باشد شماری از رویدادها و فراخوان‌ها و ترویج‌های گسترده را با موضوع مادری و اداره خانه در زندگی معاصر، سفره و تغذیه خانواده، مد و لباس، مهارت‌ها و فناوری‌های موفقیت، بازی و سرگرمی، میراث ناملموس و صنایع دستی، محیط زیست (خانواده پایدار)، رسانه و… در استان‌های مختلف و برای یک بازه یک ساله شاهدیم. ما در رویداد پیش‌رو عزم کرده‌ایم که خانواده را یک‌جا، هم موضوع جشنواره و هم بازیگر آن بدانیم. ساده و بی‌آلایش، به سراغ زندگی عمومی رفته‌ایم.

جنبش جهانی نجات خانواده و خانواده‌گرایی با شعار «خانواده، زندگی است» با سرعت بالایی جریان‌ها، احزاب، دولت‌ها و ایدئولوژی‌های سیاسی و سیاستی را متأثر می‌سازد. از مهم‌ترین محورهای اشتراک‌ساز و تفاهم‌بخش میان انقلاب اسلامی و جامعه جهانی همین خانواده‌گرایی است. اقتصاد سرمایه سالار، جنگ علیه خانواده را به اوج رسانده است؛ در حالی که در محورهای فوق‌الذکر، گفتمان نجات و بقای خانواده به شدت ورود کرده و در اندیشه احیای فرهنگ‌ها و سنت‌هاست. رویداد خانواده و فرهنگ عامه، سعی می‌کند پیشانی مواجهه و تعامل دوسویه فرهنگ عامه ایرانی و تلاش جهانی باشد.

«مد عفیفانه» یا «گفتمان احیای خانه‌داری» یا … را حتی هنوز بسیاری از شهروندان ما نمی‌شناسند. امیدوارم ماه‌ها بررسی کارشناسی قبل و البته یک سال تلاش پیش‌رو، تحقق سیاست‌ها و راهبردهای کشورمان در عرصه خانواده و سبک زندگی از جمله مسأله جمعیت، عفاف، پایدارسازی روابط زوجین و کاهش طلاق و… را رونق بخشد. خلاصه، پای خانواده ایستاده‌ایم.

نوشته خانواده پایدار و فرهنگ عامه اولین بار در گویای خبر. پدیدار شد.

این جماعت، ذاتاً به دلیل سویه‌های مسیحی قوی‌اش، میانه‌ای با اسلام نداشته و در سابقه اعضایش اسلام‌ستیزی هم دیده می‌شود، ولی در کنگره سال گذشته در مکزیک، برای اولین بار «مجلس حکماء المسلمین» به عنوان یک تشکل اسلامی هم حضور داشت. مجلس حکماء المسلمین وابسته به الازهر و مورد حمایت مالی امارات عربی متحده است. در این کنگره برای اولین بار، پیام احمد الطیب درباره خانواده مطرح شد. نمود دیگر، «گردهمایی جهانی خانواده» است که پاپ راه انداخته است و هر سال پیام مهمی را به آن صادر می‌کند و سال 2022 هم در ایتالیا برگزار شد. سال‌های قبل‌تر هم در ایرلند (با حضور خود پاپ)، آمریکا، فیلیپین، اسپانیا و مکزیک هم برگزار شد. جالب آن که بدانید هم اکنون کندی، برادرزاده کندی فقید، نامزد انتخابات 2024 آمریکا از سوی حزب دموکرات، یکی از شعارهایش بحث خانواده است؛ ایلان ماسک هم به وی مرتبط است و احتمالاً ایده‌های جنبش خانواده در انتخابات آتی، حاکم بر فضای آمریکا شود. از طرف دیگر، رژیم اشغالگر قدس هم به شدت در جنبش‌های حامی خانواده فعال شده و سرآمد این حرکت هم جردن پیترسون بود.

به هر حال خانواده، موضوعی تمام عیار و مهم برای بسیاری جریان‌های نوظهور اجتماعی و سیاسی است. از سوی دیگر، خانواده مترقی، یکی از دلالت‌های محوری پیشران ایده انقلاب اسلامی در جهان است. نگاه مکتبی به مسأله خانواده، نه شرقی است و نه غربی؛ نه همچون شرق در پی احیای نظام‌های مردسالارانه و انزوای زن است و نه همچون غرب به دنبال هدم نظم طبیعی خانواده و استفاده ابزاری از زنانگی. انقلاب اسلامی در عین تضمین استقلال انسانی و هویتی زن، به دنبال حضور پیشران او در عرصه اجتماعی است و زن را به مثابه نقطه ثقل عواطف در خانواده و تنظیم‌گر نظم خانوادگی باز می‌یابد. انقلاب اسلامی در میانه تجدد و تحجر، در پی معرفی الگویی مترقی از خانواده است؛ خانواده‌ای که زن در آن نه همچون نگاه شرقی تضعیف شده است و نه مانند غرب تحقیر، بلکه تکریم شده و قدرت یافته است. در جهان امروز و در شرایطی که امپریال فمینیسم جهانی در پی انکار اساس خانواده طبیعی است و از سوی دیگر، راست افراطی و منحرف به دنبال بازآفرینی الگوواره‌های متحجرانه پیشینی است؛ اسلام و انقلاب اسلامی راه سومی را باز می‌گشاید و طرح جهانی و هنرمندانه سخن انقلابی ما می‌تواند دغدغه مندان حریم خانواده را با گفتمانی پیشرو و پیشرفته درباره خانواده آشنا کند. انقلاب اسلامی می‌تواند پرچمدار جنبشی جهانی در حمایت از حریم خانواده مترقی باشد. انقلاب اسلامی، مفهوم خانواده را بار دیگر در جهان مدرن فراخوانده و بازآفرینی کرده است. اتفاقاً این نگاه مکتبی ماست که خانواده را در عصر مدرن و با نگاهی نو و گذر از بند تحجر، دوباره احیا کرده است. اگر غبار کهنگی و تحجر را از رخسار خانواده در گفتمان اسلامی بزداییم، جهان با الگویی پیشرفته، سازگار با فطرت بشری و ضامن حرکت جوامع انسانی آشنا خواهد شد.

نوشته جنبشی جهانی در حمایت از حریم خانواده اولین بار در گویای خبر. پدیدار شد.

گویای خبر – اصلی‌ترین هدف خلق و ثبت «رویداد» از منظر وظایف و مأموریت‌های شورای فرهنگ عمومی، ایجاد همبستگی و انسجام اجتماعی است. رویدادسازی و مسأله هویت، ارتباطی مستقیمی با یکدیگر دارند.

حافظه به مثابه فرهنگ

«خاطره‌های تمدنی» ایرانیان اگر زنده و در جریان نباشند، در نتیجه تفاله‌‌های صنعتِ فرهنگ استعماری جایگزین آن شده و رواج خواهد یافت. «رولان بارت» معتقد بود جهان جدید باید اسطوره‌های خودش را درست می‌کرد. بارت، عناصر فرهنگی را «اسطوره» می‌نامد؛ چرا که اسطوره، نوعی گفتار است و پیام‌هایی را می‌رساند. از نظر بارت، همه چیزها در زمانه ما می‌تواند به اسطوره، یعنی نوعی رساننده پیام تبدیل شود. از دیدگاه بارت، اسطوره نوعی گفتار ناقل پیام است. بر این اساس، اسطوره پیام‌رسان گسترده‌ای است که دلالت‌های ناقصی دارد و هر چیزی که دلالتی داشته باشد، می‌تواند اسطوره شود. بارت، درباره مصادیق اسطوره می‌نویسد: «اسطوره تمام جنبه‌های زندگی، قوانین، اخلاقیات، زیبایی‌شناسی‌ها، سیاست‌های خارجی، هنرهای خانه‌داری، ادبیات و آیین‌های نمایشی آن‌ها را شامل می‌شود.» بورژوازی در همۀ جنبه‌ها، نام‌زدایی کرده و اسطوره برای آشکار کردن آن‌ها وارد عمل می‌شود. برای نمونه، بورژوازی، خونریزی در عرصۀ سیاسی و سرزمینی را پشت ایده ملت پنهان ساخته است. اگر بخواهیم در حال حاضر مثالی عینی طرح کنیم، فوتبال به مثابه ورزش محبوب جهانی و بدیهی شده است و ظاهراً نمی‌توان عدم آن را تصور کرد. لذا بایستی به آن جهت داده شود.

رویدادسازی

«رویدادسازی» که پدیده و سیاستی محسوب می‌شود، ایجاد بستری است که آیینی را احیا، بازسازی و بعضاً خلق می‌کند؛ مقوله‌ای که از آن با عنوان احیای مجدد سنت نیز یاد می‌شود. اصلی‌ترین هدف خلق و ثبت «رویداد» از منظر وظایف و مأموریت‌های شورای فرهنگ عمومی، ایجاد همبستگی و انسجام اجتماعی است. رویدادسازی و مسأله هویت، ارتباطی مستقیم دارند. هویت‌های محلی از ظرفیت بالایی برای شکوفایی برخوردار هستند. بالاخص هویت ایرانی- اسلامی در معنای غیرایدئولوژیک، غیرانتزاعی و غیرایدئالیستی خود پدیده‌ای است که ریشه در مؤلفه‌های تاریخی، جغرافیایی، زیست‌محیطی و… داشته و قابلیت عظیمی برای تکثیر و جهش دارد. هویت محلی واجد ظرفیت‌های موسیقایی، بصری، روایی، اسطوره‌ای، زبانی، فراغتی، مصرفی، اقتصادی و… بوده و در یک کلمه می‌تواند سبک زندگی را در معنایی بومی بازسازی و بازآفرینی کند و این مهم‌ترین بستر تولد چیزی است که از آن به «مناسبت یا رویداد» تعبیر می‌کنیم. مقوله مشارکت حداکثری، یکی از ویژگی‌های «رویداد» است و اصولاً آن‌چه یک رویداد را با فرهنگ عمومی مرتبط می‌سازد، خصلت مشارکت است. اصولاً دو دسته انگیزه‌های مادی- معنوی می‌توانند زمینه مشارکت مردمی را مهیا سازند. البته که جوشش و آفرینش‌ها و ظرفیت‌های مردمی در مناسبت‌ها و رویدادسازی‌ها یک اصل است. در روستاها و شهرهای کوچک، آفرینشگران و خلاقان مهمی هستند که متأسفانه مرکزنشینان، چشم و طبعاً دست و پای آن‌ها را بسته و جامعه را به مصرف‌کننده‌ای منفعل (مخاطب) تقلیل داده‌اند.

رویداد و ساخت آن

تا قبل از سال 1987م که اصطلاح گردشگری رویداد مطرح شد، به موارد خاصی از رویدادها مثل رویدادهای برجسته، ابر رویدادها و رویدادهای خاص پرداخته می‌شد. لکن یکی از مهم‌ترین مسایل مورد توجه در عرصه رویدادسازی، مناسک تقویمی و مناسبت‌های فرهنگی است. در سال 1989م، مقاله «رویدادهای خاص: تعریف محصول» توسط گتز منتشر شد که در آن چارچوبی برای برنامه‌ریزی گردشگری رویداد مطرح شده بود. گردشگری رویداد شامل برنامه‌ریزی نظام‌مند، توسعه و بازاریابی آیین‌ها، جشنواره‌ها و رویدادهای ویژه است که می‌تواند جاذبه میدانی برای گردشگران غیر بومی ایجاد کند، تصویر مطلوبی از میزبان یا موضوع رویداد بر جای بگذارد، فرایندهای ایجاد زیرساخت و رشد اقتصادی را شتاب ببخشد و الهام‌بخش ایجاد جذابیت در دیگر بخش‌ها باشد. نقش گردشگری رویداد، در حفظ سنت‌های فرهنگی هر جامعه است. رویدادها، نقش مهمی در حفظ ساختارهای اساسی یک جامعه دارند و فرصتی برای حفظ و احیای آداب و رسومی که به دست فراموشی سپرده شده‌اند، فراهم می‌کنند که از آن به پاسداری از میراث فرهنگی ناملموس محلی یاد می‌شود. هم چنین، گاهی گردشگری رویدادی که در مکانی به جز سرچشمه اصلی خود برگزار می‌شود، می‌تواند به عنوان تسهیل‌کننده و ترغیب‌کننده احساسات میهن‌دوستی و وطن‌پرستی در میان افرادی که به کشورهای دیگر مهاجرت کرده‌اند، مورد استفاده قرار گیرد. در یک تقسیم‌بندی می‌توان رویدادسازی را به رویداد ورزشی، مذهبی، موسیقی، دولتی و سیاسی، تجاری و خصوصی تقسیم کرد.

جدا از آثار اقتصادی مترتب بر گردشگری رویداد، این نوع از گردشگری می‌تواند تغییرات اجتماعی و فرهنگی خوبی بر جای گذارد. افزایش ارتباط میان فرهنگی، احیای فرهنگ بومی نظیر صنایع دستی، زبان، سنت‌ها، غذاها و…، احیای همبستگی اجتماعی، ایجاد حس غرور در ساکنان، انتقال فرهنگ به نسل‌های بعدی، خودکفایی جامعه یا اعتباربخشی به آن، افزایش عزت نفس و همبستگی اجتماعی را به دنبال دارد.

سیاست و مأموریت غنی‌سازی تقویم

اصل مناسک‌سازی‌های رایج در عصر کنونی مبتنی بر فضای مجازی است. این خود تهدیدی بر گوناگونی فرهنگی است. مناسبت‌ها و  مناسک رسانه‌ای شده در عصر مجازی بی‌ریشه، دفعی و بی‌هویت هستند. در شرایط بی‌تاریخی، بی‌ریشگی و انسلاخ هویتی جوامع همگون شده، چالش‌های فضای مجازی عملاً مناسک و رویدادهای فراغتی زندگی را می‌سازند. اما در شرایط اقتدار هویتی هر روز و حتی هر بخش روز، مشحون از معانی و وقایع است؛ وقایعی که زمان را زنده و مکان را معنامند می‌کند. جهان بی‌ریشه با اتفاق و حادثه سرگرم می‌شود؛ اما جوامع متمدن و تاریخ‌مند واقعه‌گرا و واقعه سازند. اسطوره‌های آن‌ها یک شبه و یک روزه نیستند و در طول تاریخ کشیده شده‌اند. انفعال در مقابل ارتباطات جهانی مبتنی بر فضای مجازی، تهدیدهای مهمی برای فرهنگ‌های بومی و ملی ایجاد کرده است. اگر نتوانیم تقویم ملی‌مان را غنی‌سازی و متوازن کنیم، نخواهیم توانست در برابر گرداب موجود ایستادگی کنیم. سیاست فرهنگی قاطع جمهوری اسلامی، نقد کردن و به کار انداختن همه موجودیت، ظرفیت و سرمایه ارزشمند و عمیقِ سنت اسلامی- ایرانی است که به غنی‌سازی هویت ملی ایرانیان منجر می‌شود. در واقع حافظه فرهنگی و خاطرات تمدنی (تعبیر رهبری)، هویت ملی را از تهاجم مصون می‌دارند.

شورای فرهنگ عمومی، تصمیم ساز و تصمیم‌گیر و سیاست‌گذار این عرصه و رصدگر مهم تحولات حقیقی و مجازی تقویم و مناسبت‌هاست. همان‌طور که برای تقویم رسمی کشور می‌اندیشیم، باید به مناسبت‌های غیر رسمی هم توجه داشت. حتی این دسته هم یک جا تهدید نیستند و نباید از خلاقیت‌ها یا ظرفیت‌های آن غفلت کرد. گاهی واجب نیست هر رویداد، خاطره و واقعه‌ای را به تقویم محدود رسمی کشور پیوند بزنیم. انتظار سایر مردم و به ویژه مسؤولان و نمایندگان مجلس هم گاهی مالایطاق است. لذا در این عرصه نباید از رویدادسازی ناامید شد و نه انتظار داشت هر شهرستان و رویداد کوچکی، ضمن پذیرش اهمیت و قداست آن در تقویم رسمی کشور جا پیدا کند.

تعریف روزمحصول‌ها و روز استان‌ها، از جمله سیاست‌های شورای فرهنگ عمومی در راستای غنی‌سازی تقویم است. تعیین این روزها با هدف احیای سنت‌ها و بازآفرینی بومی انجام شده که اتفاقاً در برنامه تحول دولت مردمی نیز مدنظر است. تعریف محصول و اختصاص روزی خاص برای هر استان و یک ناحیه و اقلیم باعث ایجاد همگرایی بیشتر، استحکام و بالندگی هویت محلی و  افزایش انسجام و نشاط اجتماعی مؤثر خواهد شد.

از سوی دیگر، تصویب و ابلاغ تقویم اصناف، حرفه‌ها و مشاغل کشور، به موازات تقویم رسمی کشور، فرصتی را برای نام‌گذاری روزهای مختلف برای اقشار مختلف فراهم می‌نماید. هر شهروند و خانواده‌ای طبعاً با سبک و کار و حرفه و مهارت و صنفی سر و کار دارد. برخی از اقشار، البته در تقویم رسمی، صاحب روز و توجه ملی بوده‌اند (دانشجو، دانش آموز، معلم، پزشک، پرستار، مهندس و…). لکن هزاران حرفه و شغل و تخصص دیگر در جامعه ما به مثابه سازمان اقتصاد ملی و معیشت مردم حیات دارند که می‌توان روزهایی را به یاد آنان، رویدادمحور کرد، به اخلاق کسب و کارشان توجه نمود، خاطرات و سوابق تمدنی آنان را بازیابی کرد و البته رابطه مردم و آن حرفه و کار را تقویت کرد. این اقدام و ایده مبارک، تحفه‌ای از نظام فرهنگی کشور در سال حمایت از تولید ملی است و امید است با همکاری رسانه‌ها مؤثر افتد.

نوشته نقش رویدادسازی و تقویم در سیاست‌های هویتی و حافظه تاریخی-فرهنگی اولین بار در گویای خبر. پدیدار شد.